Zeszyty czasopisma

AHEAD OF PRINT

Tom 61 (2022): Zeszyt 3 (September 2022)

Tom 61 (2022): Zeszyt 2 (June 2022)

Tom 61 (2022): Zeszyt 1 (March 2022)

Tom 60 (2021): Zeszyt 4 (December 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 3 (January 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 2 (January 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 1 (January 2021)

Tom 59 (2020): Zeszyt 4 (December 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 3 (January 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 2 (January 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 1 (January 2020)

Tom 58 (2019): Zeszyt 4 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 3 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 2 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 1 (January 2019)

Tom 57 (2018): Zeszyt 4 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 3 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 2 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 1 (January 2018)

Tom 56 (2017): Zeszyt 4 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 3 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 2 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 1 (January 2017)

Informacje o czasopiśmie
Format
Czasopismo
eISSN
2545-3149
Pierwsze wydanie
01 Mar 1961
Częstotliwość wydawania
4 razy w roku
Języki
Angielski, Polski

Wyszukiwanie

Tom 58 (2019): Zeszyt 3 (January 2019)

Informacje o czasopiśmie
Format
Czasopismo
eISSN
2545-3149
Pierwsze wydanie
01 Mar 1961
Częstotliwość wydawania
4 razy w roku
Języki
Angielski, Polski

Wyszukiwanie

10 Artykułów
Otwarty dostęp

Microbiome Of The Women’S Genital System

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 227 - 236

Abstrakt

Streszczenie

Układ płciowy kobiet już od początku życia jest kolonizowany przez różnorodne gatunki drobnoustrojów. W okresie postnatalnym istotne znaczenie ma sposób narodzin dziecka; jeśli narodziło się w sposób naturalny to przechodząc przez drogi rodne matki nabyło bakterie bytujące w jej pochwie, a jeśli w wyniku cesarskiego cięcia, jego organizm został na początku zasiedlony przez mikrobiotę skóry matki oraz szczepy szpitalne. U noworodków płci żeńskiej, przez pierwsze dni po porodzie naturalnym obserwuje się obecność pałeczek mlekowych Lactobacillus, które zakwaszają pochwę. Później jednak zanikają i w okresie dziecięcym pH staje się zasadowe. Dopiero w okresie dojrzewania i pełnej dojrzałości płciowej, w wyniku zwiększenia poziomu estrogenów w kobiecym organizmie, następuje wzrost liczby szczepów Lactobacillus i trwa to aż do okresu menopauzy, kiedy zaczynają dominować szczepy patogenne. Kobieca pochwa jest miejscem bytowania nie tylko licznych bakterii, ale również grzybów, w tym głównie drożdży z rodzaju Candida, oraz mniej licznych grzybów strzępkowych. Dysbioza pochwy może być spowodowana przewagą bakterii patogennych nad pałeczkami Lactobacillus, co skutkuje waginozami bakteryjnymi lub nadmiarem drożdży Candida, w efekcie czego pojawiają się kandydozy. Skuteczną metodą prowadzącą do homeostazy układu płciowego kobiet jest stosowanie probiotyków dopochwowych, które powinny składać się ze szczepów charakterystycznych dla danej populacji kobiet.

1. Wprowadzenie. 2. Mikrobiom dziecka w okresie prenatalnym i postnatalnym. 3. Rodzaj Lactobacillus jako dominująca mikrobiota w układzie płciowym kobiet. 4. Mykobiom kobiecej pochwy. 5. Probiotyki dopochwowe. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • mikrobiom
  • mykobiom
  • probiotyki dopochwowe
  • układ płciowy kobiet

Key words

  • microbiome
  • mycobiome
  • vaginal probiotics
  • genital system of women

Słowa kluczowe

  • mikrobiom
  • mykobiom
  • probiotyki dopochwowe
  • układ płciowy kobiet
Otwarty dostęp

Gut Microbiota In Chronic Kidney Disease

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 237 - 245

Abstrakt

Streszczenie

Mikrobiota jelitowa w prawidłowych warunkach pozostaje w symbiozie z organizmem gospodarza. Bakterie jelitowe odgrywają istotną rolę w fermentacji składników pokarmowych, stymulują układ odpornościowy i wytwarzają witaminy. Zaburzenie składu flory jelitowej może prowadzić do zaburzeń homeostazy ustroju i rozwoju wielu chorób. Zaburzenie składu mikrobioty jelitowej obserwowane jest m.in. u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN). W wyniku rozkładu resztek pokarmowych powstają substancje toksyczne, które kumulują się u pacjentów z obniżoną filtracją kłębuszkową i wywołują szkodliwe dla organizmu działania. Zjawisko to nasila się dodatkowo w wyniku zwiększonej przepuszczalności bariery jelitowej, co obserwuje się w PChN. Nadmierna produkcja toksyn i zwiększone ich wchłanianie w jelicie prowadzą do nasilenia reakcji zapalnych i stresu oksydacyjnego, co skutkuje rozwojem powikłań PChN, takich jak: progresja choroby, choroby sercowo-naczyniowe, anemia, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i powikłania metaboliczne. W tej pracy przedstawiono związek zmienionej flory jelitowej z rozwojem przewlekłej choroby nerek i jej powikłań oraz potencjalne możliwości terapeutyczne.

1. Mikrobiota – krótka charakterystyka. 2. Mechanizmy doprowadzające do jakościowych i ilościowych zmian mikrobioty jelit w przewlekłej chorobie nerek i ich wpływ na strukturę bariery jelitowej. 3. Przyczyny progresji przewlekłej choroby nerek związane z zaburzeniem mikrobioty jelitowej. 4. Powikłania przewlekłej choroby nerek związane ze zmianą mikrobioty jelitowej. 4.1. Choroby sercowo-naczyniowe. 4.2. Anemia. 4.3. Zaburzenia metabolizmu kostnego. 4.4. Insulinooporność w przewlekłej chorobie nerek. 5. Możliwości terapeutyczne. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • dysbioza
  • flora jelitowa
  • mikrobiota
  • przewlekła choroba nerek

Key words

  • intestinal barrier
  • dysbiosis
  • gut microflora
  • microbiota
  • chronic kidney disease

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • dysbioza
  • flora jelitowa
  • mikrobiota
  • przewlekła choroba nerek
Otwarty dostęp

The Role Of The Stringent Components In The Regulation Of Virulence

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 247 - 258

Abstrakt

Abstract

The aim of the existence of every organism is to survive and replicate its genetic material. The pathogen, after infection of the host, has to overcome the host’s defensive barrier. For this, bacterial pathogens use virulence-related factors, such as cell and tissue invasion, adhesion to the surface and toxin production. Numerous pathogenic microorganisms combine their virulence pathways with general mechanisms that allow their adaptation to changing environmental conditions. For this purpose, many bacteria use the global mechanisms of reaction to a stress condition, the stringent response. Here we discuss how the components of stringent response influence the virulence of pathogenic bacteria.

1. Introduction. 2. Metabolism of (p)ppGpp. 2.1. Regulatory targets of (p)ppGpp. 3. Virulence and adaptation to adverse environmental conditions. 4. The role of stringent response in the virulence of Gram-negative bacteria 4.1. Escherichia coli EHEC. 4.2. Escherichia coli UPEC. 4.3. Shigella flexneri. 4.4. Vibrio cholerae. 4.5. Salmonella enterica. 4.6. Pseudomonas aeruginosa. 4.7. Francisella tularensis. 4.8. Bordetella pertussis. 5. The role of stringent response in the virulence of Gram-positive bacteria. 5.1. Enterococcus faecalis. 5.2. Bacillus anthracis. 5.3. Staphylococcus aureus. 5.4. Streptococcus pyogenes. 5.5. Listeria monocytogenes. 6. The effect of the stringent response on the virulence of Mycobacterium tuberculosis. 7. Summary

Słowa kluczowe

  • bakterie patogenne
  • czynniki wirulencji
  • odpowiedź ścisła
  • (p)ppGpp

Key words

  • pathogenic bacteria
  • virulence factors
  • stringent response
  • (p)ppGpp

Słowa kluczowe

  • bakterie patogenne
  • czynniki wirulencji
  • odpowiedź ścisła
  • (p)ppGpp
Otwarty dostęp

Antibiotic Resistance Of Bacteria A Growing Threat For Animals And Public Health

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 259 - 270

Abstrakt

Streszczenie

Negatywne skutki oporności bakterii na antybiotyki zazwyczaj sprowadza się do zagrożeń dla człowieka. Zwierzęta zaś postrzegane są jako potencjalne źródło patogenów, czy też ich genów oporności, stwarzające ryzyko przeniesienia wspomnianych czynników na ludzi, a tym samym stanowiące potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Pomimo zasadności takiego twierdzenia, musimy również wziąć pod uwagę fakt, że zwierzęta dla lekarzy weterynarii są pacjentami. Cierpią na choroby bakteryjne wymagające leczenia antybiotykami. Podobnie, jak w przypadku zakażeń u człowieka, utrata możliwości skutecznej terapii potęguje cierpienie zwierząt, rodzi negatywne emocjonalne i społeczne skutki dla ich właścicieli, straty ekonomiczne czy też koszty społeczne. Zakażenia opornymi na metycylinę szczepami Staphylococcus aureus (MRSA) i Staphylococcus pseudintermedius (MRSP), a także wielolekoopornymi bakteriami Gram-ujemnymi, równie szybko, jak u ludzi pojawiły się także u zwierząt. Większość z bakterii o takich cechach, często w dużej liczbie wchodzi w skład naturalnej mikrobioty określonych nisz ekologicznych różnych gospodarzy i w ramach danego ekosystemu pozostaje w wielorakich ze sobą relacjach. W takich warunkach materiał genetyczny może być przenoszony między bakteriami, należącymi czasem do dość odległych filogenetycznie taksonów. Gronkowce mają wiele różnych genów oporności, mogą też podlegać mutacjom warunkującym oporność. Wiele ze wspomnianych genów jest zlokalizowanych w tym samym plazmidzie lub kasecie SCCmec. Źródłem MRSP są zwierzęta, głównie towarzyszące. Wspomniany gatunek jest przyczyną wielu zmian chorobowych u psów. Ma również ograniczony potencjał zoonotyczny. Populacja MRSP jest bardzo zróżnicowana i obejmuje kilka kompleksów klonalnych (CCs), zwykle charakteryzujących się specyficznym fenotypem oporności. Podobnie, wzrost oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe obserwuje się również wśród wywołujących zakażenia u zwierząt Gram-ujemnych pałeczek. Oporność na wiele antybiotyków, wielolekooporność (MDR), jest częstym zjawiskiem wykrywanym u Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Salmonella enterica, Klebsiella spp., Acinetobacter spp. i wielu innych. Beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) i typu AmpC wytwarzane przez E. coli były stwierdzane u izolatów od zwierząt towarzyszących, gospodarskich, jak i stanowiących zanieczyszczenia żywności. Dane z ostatnich lat wskazują na wytwarzanie karbapenamaz przez pochodzące od zwierząt towarzyszących szczepy E. coli, Klebsiella pneumoniae, P. aeruginosa i Acinetobacter baumannii. W pojedynczym przypadku odnotowano również wytwarzanie karbapenemazy VIM-1 przez szczepy Salmonella Infantis i E. coli izolowane odpowiednio, od chorych prosiąt i tuczników.

1. Wstęp. 2. Problemy antybiotykoterapii u zwierząt. 3. Antybiotykooporność gronkowców. 4. Antybiotykooporność wybranych Gram-ujemnych pałeczek. 5. Dane z raportu European Food Safety Authority. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności

Key words

  • antibiotic resistance of bacteria pathogenic to animals
  • antibiotic resistance of staphylococci
  • antibiotic resistance of Gram-negative rods
  • spread of antibiotic resistance

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności
Otwarty dostęp

Carbapenemase Of Intestinal Rods – The Beginning Of Post-Antibiotic Era?

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 271 - 289

Abstrakt

Streszczenie

W ostatnich latach w Polsce jak również na całym świecie w zastraszającym tempie rośnie liczba bakterii wytwarzających mechanizmy oporności na antybiotyki. Głównym problemem jest pojawienie się i rozprzestrzenianie bakterii z rodziny Enterobacteriaceae opornych na karbapenemy (CRE), czyli antybiotyki uznawane za leki ostatniej szansy w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie wielolekooporne (MDR). W chwili obecnej największe zagrożenie dla zdrowia publicznego stanowią szczepy Enterobacterales wytwarzające mechanizm KPC (Klebsiella pneumoniae carbapenemases), NDM (New Delhi Metallo-β-lactamase) czy OXA-48 (Oxacillinase-48), charakteryzujące się opornością na większość, a czasem nawet na wszystkie możliwe do zastosowania w terapii leki. W związku z powyższym jedynymi skutecznymi opcjami terapeutycznymi w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy CRE pozostają: kolistyna, tygecyklina, fosfomycyna czy aminoglikozydy. Ponadto, terapia skojarzona obejmująca dwie lub więcej grup antybiotyków zalecana jest w terapii ciężkich infekcji spowodowanych przez szczepy Enterobacterales produkujące karbapenemazy. W związku z gwałtownym rozprzestrzenianiem się szczepów opornych na karbapenemy jak również z brakiem nowych opcji terapeutycznych tak cenna jest wiedza na temat mechanizmów nabywania oporności na antybiotyki.

1. Wstęp. 2. Karbapenemazy. 2.1. Metalo-β-laktamazy. 2.2. Karbapenemazy klasy A. 2.3. Karbapenemazy klasy D (OXA). 3. Przegląd antybiotyków stosowanych w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy oporne na karbapenemy. 3.1. Kolistyna. 3.2. Fosfomycyna. 3.3. Tygecyklina. 3.4. Aminoglikozydy. 3.5. Karbapenemy. 3.6. Mechanizm NDM – możliwe do zastosowania w terapii antybiotyki/ chemioterapeutyki. 3.7. Mechanizm KPC – możliwe do zastosowania w terapii antybiotyki/chemioterapeutyki. 3.8. Mechanizm OXA-48 – możliwe do zastosowania w terapii antybiotyki/chemioterapeutyki. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • Karbapenemazy
  • KPC
  • NDM
  • OXA-48
  • wielolekooporność

Key words

  • Carbapenemases
  • KPC
  • NDM
  • OXA-48
  • multidrug resistance

Słowa kluczowe

  • Karbapenemazy
  • KPC
  • NDM
  • OXA-48
  • wielolekooporność
Otwarty dostęp

Possibilities Of Prevention And Treatment Of Human Cytomegalovirus Infections Including New Drugs And Compounds With Potential Application

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 291 - 299

Abstrakt

Streszczenie

Ludzki wirus cytomegalii (hCMV) czyli ludzki herpeswirus 5 (HHV-5) jest jednym z najpowszechniej występujących patogenów. Badania seroepidemiologiczne wykazują obecność zakażenia u 60–100% w zależności od badanej populacji. Zdolność do wywoływania zakażenia bezobjawowego oraz przechodzenia w fazę latencji sprzyja utrzymywaniu się i rozprzestrzenianiu wirusa w populacji. Zakażenie hCMV jest zwykle bezobjawowe i nie wymaga leczenia, jednak w niektórych przypadkach szczególnie u osób z obniżoną odpornością (np.: biorców przeszczepów, chorych z nowotworami hematologicznymi, nieleczonych osób zakażonych HIV) może mieć ciężki przebieg i stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia. W pracy przedstawiono leki obecnie stosowane w terapii lub zapobieganiu wystąpieniu objawów zakażenia hCMV, a także perspektywy nowego leczenia. Zwykle jako leki I rzutu wykorzystywane są gancyklowir i walgancyklowir, a alternatywnie foskarnet i cidofowir. Leki te często pozwalają na kontrolowanie zakażeń hCMV, jednak istnieją istotne ograniczenia związane z ich stosowaniem. Należy do nich toksyczność i możliwość rozwoju lekooporności, łącznie z opornością krzyżową dotyczącą wszystkich czterech leków, gdyż posiadają wspólny mechanizm działania – hamują wirusową polimerazę DNA. Dlatego ważne jest stworzenie nowych leków o odmiennym mechanizmie działania, niższej toksyczności i lepszych parametrach farmakokinetycznych. Ostatnio zarejestrowano nowy lek – inhibitor kompleksu terminazy – letermowir, który ze względu na różny mechanizm działania jest aktywny wobec szczepów hCMV opornych na inhibitory polimerazy DNA, a także potencjalnie może wykazywać z nimi działanie synergistyczne. Obecnie trwają badania, w tym badania kliniczne, nad nowymi związkami, np.: pochodną cidofowiru, brincidofowirem, konkurencyjnym inhibitorem ATP, maribawirem i analogiem guanozyny, cyklopropawirem oraz nad peptydami przeciwwirusowymi.

1. Wprowadzenie – epidemiologia zakażeń hCMV i schematy profilaktyki zakażeń. 2. Leki zatwierdzone do stosowania w zapobieganiu i leczeniu zakażeń hCMV. 2.1. Analogi nukleozydów: gancyklowir i walgancyklowir. 2.2. Foskarnet. 2.3. Cidofowir. 2.4. Letermowir. 3. Związki o potencjalnym wykorzystaniu w leczeniu zakażeń hCMV. 3.1. Brincidofowir. 3.2. Maribawir. 3.3. Cyklopropawir 3.4. Peptydy przeciwwirusowe. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • hCMV
  • analogi nukleozydów
  • gancyklowir
  • letermowir

Key words

  • hCMV
  • nucleoside analoques
  • ganciclovir
  • letermovir

Słowa kluczowe

  • hCMV
  • analogi nukleozydów
  • gancyklowir
  • letermowir
Otwarty dostęp

Parechoviruses – Underestimated Risk

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 301 - 315

Abstrakt

Streszczenie

Parechowirusy to małe, bezosłonkowe wirusy o ikosahedralnym kapsydzie, należące do rodziny Picornaviridae. Ich materiałem genetycznym jest jednoniciowe RNA o dodatniej polarności. Podobnie jak inne RNA wirusy charakteryzują się dużą zmiennością genetyczną, błyskawicznym tempem ewolucji i zdolnością do szybkiej adaptacji. Rodzaj Parechovirus został utworzony w latach 90. XX wieku i jak dotąd opisano 19 typów ludzkich parechowirusów (HPeV). HPeV zwykle wywołują łagodne objawy ze strony układu oddechowego lub pokarmowego, głównie u małych dzieci, ale mogą być również przyczyną ciężkich w przebiegu chorób, takich jak zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśnia sercowego, ostre porażenie wiotkie i sepsa. Często ciężkie zakażenia niemowląt wiążą się z ryzykiem długoterminowych powikłań. Chociaż wiadomo, że HPeV wywołują zagrażające życiu choroby wieku dziecięcego, rutynowa diagnostyka, niestety nadal, nie jest wykonywana w praktyce laboratoryjnej. Nie są dostępne także swoiste leki przeciwwirusowe, stosowane jest jedynie leczenie objawowe. Stale rosnąca liczba przypadków zakażeń parechowirusami u niemowląt i powiązanie etiologii wielu poważnych jednostek chorobowych z HPeV było powodem, dla którego niektóre kraje zdecydowały się na objęcie zachorowań wywoływanych przez parechowirusy stałym nadzorem. Wydaje się, że niezbędny jest monitoring zakrojony na szeroką skalę, który pozwoliłby na zbadanie rozpowszechnienia, różnorodności genetycznej i znaczenia klinicznego HPeV Chociaż pierwsze szczepy parechowirusów zostały odkryte 6 dekad temu, to poznanie ich biologii, epidemiologii, ewolucji i patogenności wciąż wymaga dalszych badań, które, miejmy nadzieję, pozwolą ocenić jakim zagrożeniem dla zdrowia publicznego mogą być te małe wirusy.

1. Wprowadzenie. 2. Klasyfikacja, budowa i replikacja. 3. Receptory komórkowe i zmienność HPeV. 4. Przebieg zakażenia 5. Typy HPeV na świecie 6. Diagnostyka 7. Patogeneza 8. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • choroby wieku dziecięcego
  • parechowirusy
  • sepsa w przebiegu chorób wirusowych
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Key words

  • childhood diseases
  • parechoviruses
  • sepsis – like virus illness
  • meningitis

Słowa kluczowe

  • choroby wieku dziecięcego
  • parechowirusy
  • sepsa w przebiegu chorób wirusowych
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Otwarty dostęp

Chitinases As The Key To The Interaction Between Plants And Microorganisms

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 317 - 327

Abstrakt

Streszczenie

Chityna jest głównym składnikiem strukturalnym komórek grzybów i egzoszkieletów owadów. Komórki roślinne i bakteryjne są wyposażone w chitynazy, enzymy zdolne do hydrolizy chityny. Uczestniczą one w wielu interakcjach między organizmami, w tym w symbiozie i antagonizmie. Te interakcje są istotnymi czynnikami wielu funkcji ekosystemów i są ważne dla zdrowia roślin i zwierząt. Ponadto, ze względu na wspólne zajęcie siedlisk, grzyby i bakterie angażują się w złożone interakcje, które prowadzą do krytycznych zmian w zachowaniu mikroorganizmów, przykładem czego są bakterie endosymbiotyczne grzybów mikoryzowych. Chitynazy są przedmiotem zainteresowania w dziedzinie nauk o środowisku, medycynie i biotechnologii. Niniejszy przegląd opisuje rolę chitynaz roślinnych i bakteryjnych we wzajemnych interakcjach.

1. Wprowadzenie. 2. Zróżnicowanie chitynaz. 3. Chitynazy w interakcjach ze środowiskiem. 3.1. Chitynazy roślinne w interakcjach z mikroorganizmami. 3.2. Chitynazy bakteryjne w interakcjach z innymi mikroorganizmami. 4. Praktyczne zastosowanie chitynaz. 5. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • chitynazy
  • interakcje mikrobiologiczne
  • stres biotyczny i abiotyczny
  • symbioza
  • patogeny grzybowe
  • odporność roślin

Key words

  • chitinases
  • microbiological interactions
  • biotic and abiotic stress
  • symbiosis
  • fungal pathogens
  • plant defense response

Słowa kluczowe

  • chitynazy
  • interakcje mikrobiologiczne
  • stres biotyczny i abiotyczny
  • symbioza
  • patogeny grzybowe
  • odporność roślin
Otwarty dostęp

Poly-3-Hydroxybutyrate As An Example Of A Biopolymer Produced By Methanotrophic Bacteria

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 329 - 338

Abstrakt

Streszczenie

Poli-3-hydroksymaślan jest jednym z najbardziej użytecznych naturalnych biopolimerów produkowanych przez bakterie metanotroficzne. Metanotrofy stanowią liczną grupę mikroorganizmów występujących w różnorodnych środowiskach, jednak szczególnie chętnie zasiedlają miejsca charakteryzujące się wzmożoną produkcją metanu, takie jak bagna, torfowiska, pola ryżowe, czy szeroko pojęte złoża geologiczne. W próbach środowiskowych coraz częściej identyfikowane są bakterie metanotroficzne, będące ważnym obiektem badań dla specjalistów z dziedziny biotechnologii środowiskowej. Metanotrofy to Gram-ujemne mikroorganizmy, należące do typu Proteobacteria i zaliczane do metylotrofów. W swoim cyklu życiowym wykorzystują metan jako główne źródło węgla i energii. PHB (Poly-3-hydroxybutyrate) jest liniowym poliestrem kwasu 3-hydroksymasłowego, akumulowanym przez mikroorganizmy w warunkach stresu fizjologicznego, spowodowanego np. niedoborem pierwiastków biogennych, takich jak azot czy fosfor oraz przy jednoczesnym nadmiarze źródła węgla. Poli-3-hydroksymaślan należy do dużej grupy biodegradowalnych polimerów, określanej jako polihydroksyalkanolany. PHB wykazuje właściwości fizyczno-chemiczne podobne do konwencjonalnych polimerów. Jednocześnie pozostaje przyjazny środowisku ze względu na szybki przebieg biodegradacji, podczas której powstają nietoksyczne produkty rozpadu. Wobec tego poli-3-hydroksymaślan jest ciekawą alternatywą dla polimerów pochodzenia petrochemicznego. PHB znalazł już szereg zastosowań w przemyśle, medycynie i farmacji.

1. Wprowadzenie. 2. Ogólna charakterystyka metanotrofów. 3. Biosynteza poli-3-hydroksymaślanu prowadzona przez metanotrofy. 4. Charakterystyka polihydroksyalkanolanów i poli-3-hydroksymaślanu. 5. Zastosowanie poli-3-hydroksymaślanu. 6. Biodegradacja poli-3-hydroksymaślanu w środowisku. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bakterie metanotroficzne
  • biopolimery
  • poli-3-hydroksymaślan
  • polihydroksyalkanolany

Key words

  • methanotrophic bacteria
  • biopolymers
  • poly-3-hydroxybutyrate
  • polyhydroxyalkanoates

Słowa kluczowe

  • bakterie metanotroficzne
  • biopolimery
  • poli-3-hydroksymaślan
  • polihydroksyalkanolany
Otwarty dostęp

Biosynthesis And The Possibility Of Using Ectoine And Hydroxyectoine In Health Care

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 339 - 349

Abstrakt

Streszczenie

Światowa produkcja L-aminokwasów w dużej mierze opiera się na syntezie mikrobiologicznej. Największa bioprodukcja dotyczy kwasu L-glutaminowego (1,5 mln ton rocznie), oraz L-lizyny (850 tys. ton rocznie). Wśród innych aminokwasów, o wciąż rosnącym popycie wymienia się ektoinę jak również hydroksyektoinę. Obecnie głównym producentem ektoiny w oparciu o proces biotechnologiczny, jest niemiecka firma Bitop. Organizmem wykorzystywanym w produkcji ektoiny jest Halomonas elongata wyizolowany z systemów wykorzystywanych przy produkcji soli na holenderskiej wyspie Bonaire na Morzu Karaibskim. Produkcja opisana w literaturze, oparta jest na tzw. procesie „milking”. Duże zapotrzebowanie na aminokwasy związane jest z ich właściwościami i potencjalnym zastosowaniem. Ektoina jako substancja kosmotropowa posiada właściwości stabilizujące strukturę cząsteczek wody. Tak jak i inne osmolity w roztworach wodnych ektoina zwiększa hydratację makromolekuł zapobiegając przed ich denaturacją. Przemysłowe wykorzystanie ektoiny opiera się głównie na możliwości ochrony skóry i łagodzenia jej stanów zapalnych ale dotyczy też innych, szerokich możliwości zastosowania jej w biotechnologii, kosmetologii, medycynie i farmacji.

1. Wprowadzenie. 2. Właściwości ektoiny. 3. Zastosowanie ektoiny. 4. Chemiczna i biotechnologiczna produkcja ektoiny. 5. Mikroorganizmy syntetyzujące ektoinę. 5.1. Bakterie metanotroficzne. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • ektoina
  • halofile
  • hydroksyektoina
  • metanotrofy

Key words

  • ectoine
  • halophile
  • hydroxyectoine
  • methanotrophs
Otwarty dostęp

Antibiotic Resistance Of Bacteria A Growing Threat For Animals And Public Health

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 259 - 270

Abstrakt

Streszczenie

Negatywne skutki oporności bakterii na antybiotyki zazwyczaj sprowadza się do zagrożeń dla człowieka. Zwierzęta zaś postrzegane są jako potencjalne źródło patogenów, czy też ich genów oporności, stwarzające ryzyko przeniesienia wspomnianych czynników na ludzi, a tym samym stanowiące potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Pomimo zasadności takiego twierdzenia, musimy również wziąć pod uwagę fakt, że zwierzęta dla lekarzy weterynarii są pacjentami. Cierpią na choroby bakteryjne wymagające leczenia antybiotykami. Podobnie, jak w przypadku zakażeń u człowieka, utrata możliwości skutecznej terapii potęguje cierpienie zwierząt, rodzi negatywne emocjonalne i społeczne skutki dla ich właścicieli, straty ekonomiczne czy też koszty społeczne. Zakażenia opornymi na metycylinę szczepami Staphylococcus aureus (MRSA) i Staphylococcus pseudintermedius (MRSP), a także wielolekoopornymi bakteriami Gram-ujemnymi, równie szybko, jak u ludzi pojawiły się także u zwierząt. Większość z bakterii o takich cechach, często w dużej liczbie wchodzi w skład naturalnej mikrobioty określonych nisz ekologicznych różnych gospodarzy i w ramach danego ekosystemu pozostaje w wielorakich ze sobą relacjach. W takich warunkach materiał genetyczny może być przenoszony między bakteriami, należącymi czasem do dość odległych filogenetycznie taksonów. Gronkowce mają wiele różnych genów oporności, mogą też podlegać mutacjom warunkującym oporność. Wiele ze wspomnianych genów jest zlokalizowanych w tym samym plazmidzie lub kasecie SCCmec. Źródłem MRSP są zwierzęta, głównie towarzyszące. Wspomniany gatunek jest przyczyną wielu zmian chorobowych u psów. Ma również ograniczony potencjał zoonotyczny. Populacja MRSP jest bardzo zróżnicowana i obejmuje kilka kompleksów klonalnych (CCs), zwykle charakteryzujących się specyficznym fenotypem oporności. Podobnie, wzrost oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe obserwuje się również wśród wywołujących zakażenia u zwierząt Gram-ujemnych pałeczek. Oporność na wiele antybiotyków, wielolekooporność (MDR), jest częstym zjawiskiem wykrywanym u Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Salmonella enterica, Klebsiella spp., Acinetobacter spp. i wielu innych. Beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) i typu AmpC wytwarzane przez E. coli były stwierdzane u izolatów od zwierząt towarzyszących, gospodarskich, jak i stanowiących zanieczyszczenia żywności. Dane z ostatnich lat wskazują na wytwarzanie karbapenamaz przez pochodzące od zwierząt towarzyszących szczepy E. coli, Klebsiella pneumoniae, P. aeruginosa i Acinetobacter baumannii. W pojedynczym przypadku odnotowano również wytwarzanie karbapenemazy VIM-1 przez szczepy Salmonella Infantis i E. coli izolowane odpowiednio, od chorych prosiąt i tuczników.

1. Wstęp. 2. Problemy antybiotykoterapii u zwierząt. 3. Antybiotykooporność gronkowców. 4. Antybiotykooporność wybranych Gram-ujemnych pałeczek. 5. Dane z raportu European Food Safety Authority. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności

Key words

  • antibiotic resistance of bacteria pathogenic to animals
  • antibiotic resistance of staphylococci
  • antibiotic resistance of Gram-negative rods
  • spread of antibiotic resistance

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności
10 Artykułów
Otwarty dostęp

Microbiome Of The Women’S Genital System

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 227 - 236

Abstrakt

Streszczenie

Układ płciowy kobiet już od początku życia jest kolonizowany przez różnorodne gatunki drobnoustrojów. W okresie postnatalnym istotne znaczenie ma sposób narodzin dziecka; jeśli narodziło się w sposób naturalny to przechodząc przez drogi rodne matki nabyło bakterie bytujące w jej pochwie, a jeśli w wyniku cesarskiego cięcia, jego organizm został na początku zasiedlony przez mikrobiotę skóry matki oraz szczepy szpitalne. U noworodków płci żeńskiej, przez pierwsze dni po porodzie naturalnym obserwuje się obecność pałeczek mlekowych Lactobacillus, które zakwaszają pochwę. Później jednak zanikają i w okresie dziecięcym pH staje się zasadowe. Dopiero w okresie dojrzewania i pełnej dojrzałości płciowej, w wyniku zwiększenia poziomu estrogenów w kobiecym organizmie, następuje wzrost liczby szczepów Lactobacillus i trwa to aż do okresu menopauzy, kiedy zaczynają dominować szczepy patogenne. Kobieca pochwa jest miejscem bytowania nie tylko licznych bakterii, ale również grzybów, w tym głównie drożdży z rodzaju Candida, oraz mniej licznych grzybów strzępkowych. Dysbioza pochwy może być spowodowana przewagą bakterii patogennych nad pałeczkami Lactobacillus, co skutkuje waginozami bakteryjnymi lub nadmiarem drożdży Candida, w efekcie czego pojawiają się kandydozy. Skuteczną metodą prowadzącą do homeostazy układu płciowego kobiet jest stosowanie probiotyków dopochwowych, które powinny składać się ze szczepów charakterystycznych dla danej populacji kobiet.

1. Wprowadzenie. 2. Mikrobiom dziecka w okresie prenatalnym i postnatalnym. 3. Rodzaj Lactobacillus jako dominująca mikrobiota w układzie płciowym kobiet. 4. Mykobiom kobiecej pochwy. 5. Probiotyki dopochwowe. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • mikrobiom
  • mykobiom
  • probiotyki dopochwowe
  • układ płciowy kobiet

Key words

  • microbiome
  • mycobiome
  • vaginal probiotics
  • genital system of women

Słowa kluczowe

  • mikrobiom
  • mykobiom
  • probiotyki dopochwowe
  • układ płciowy kobiet
Otwarty dostęp

Gut Microbiota In Chronic Kidney Disease

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 237 - 245

Abstrakt

Streszczenie

Mikrobiota jelitowa w prawidłowych warunkach pozostaje w symbiozie z organizmem gospodarza. Bakterie jelitowe odgrywają istotną rolę w fermentacji składników pokarmowych, stymulują układ odpornościowy i wytwarzają witaminy. Zaburzenie składu flory jelitowej może prowadzić do zaburzeń homeostazy ustroju i rozwoju wielu chorób. Zaburzenie składu mikrobioty jelitowej obserwowane jest m.in. u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN). W wyniku rozkładu resztek pokarmowych powstają substancje toksyczne, które kumulują się u pacjentów z obniżoną filtracją kłębuszkową i wywołują szkodliwe dla organizmu działania. Zjawisko to nasila się dodatkowo w wyniku zwiększonej przepuszczalności bariery jelitowej, co obserwuje się w PChN. Nadmierna produkcja toksyn i zwiększone ich wchłanianie w jelicie prowadzą do nasilenia reakcji zapalnych i stresu oksydacyjnego, co skutkuje rozwojem powikłań PChN, takich jak: progresja choroby, choroby sercowo-naczyniowe, anemia, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i powikłania metaboliczne. W tej pracy przedstawiono związek zmienionej flory jelitowej z rozwojem przewlekłej choroby nerek i jej powikłań oraz potencjalne możliwości terapeutyczne.

1. Mikrobiota – krótka charakterystyka. 2. Mechanizmy doprowadzające do jakościowych i ilościowych zmian mikrobioty jelit w przewlekłej chorobie nerek i ich wpływ na strukturę bariery jelitowej. 3. Przyczyny progresji przewlekłej choroby nerek związane z zaburzeniem mikrobioty jelitowej. 4. Powikłania przewlekłej choroby nerek związane ze zmianą mikrobioty jelitowej. 4.1. Choroby sercowo-naczyniowe. 4.2. Anemia. 4.3. Zaburzenia metabolizmu kostnego. 4.4. Insulinooporność w przewlekłej chorobie nerek. 5. Możliwości terapeutyczne. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • dysbioza
  • flora jelitowa
  • mikrobiota
  • przewlekła choroba nerek

Key words

  • intestinal barrier
  • dysbiosis
  • gut microflora
  • microbiota
  • chronic kidney disease

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • dysbioza
  • flora jelitowa
  • mikrobiota
  • przewlekła choroba nerek
Otwarty dostęp

The Role Of The Stringent Components In The Regulation Of Virulence

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 247 - 258

Abstrakt

Abstract

The aim of the existence of every organism is to survive and replicate its genetic material. The pathogen, after infection of the host, has to overcome the host’s defensive barrier. For this, bacterial pathogens use virulence-related factors, such as cell and tissue invasion, adhesion to the surface and toxin production. Numerous pathogenic microorganisms combine their virulence pathways with general mechanisms that allow their adaptation to changing environmental conditions. For this purpose, many bacteria use the global mechanisms of reaction to a stress condition, the stringent response. Here we discuss how the components of stringent response influence the virulence of pathogenic bacteria.

1. Introduction. 2. Metabolism of (p)ppGpp. 2.1. Regulatory targets of (p)ppGpp. 3. Virulence and adaptation to adverse environmental conditions. 4. The role of stringent response in the virulence of Gram-negative bacteria 4.1. Escherichia coli EHEC. 4.2. Escherichia coli UPEC. 4.3. Shigella flexneri. 4.4. Vibrio cholerae. 4.5. Salmonella enterica. 4.6. Pseudomonas aeruginosa. 4.7. Francisella tularensis. 4.8. Bordetella pertussis. 5. The role of stringent response in the virulence of Gram-positive bacteria. 5.1. Enterococcus faecalis. 5.2. Bacillus anthracis. 5.3. Staphylococcus aureus. 5.4. Streptococcus pyogenes. 5.5. Listeria monocytogenes. 6. The effect of the stringent response on the virulence of Mycobacterium tuberculosis. 7. Summary

Słowa kluczowe

  • bakterie patogenne
  • czynniki wirulencji
  • odpowiedź ścisła
  • (p)ppGpp

Key words

  • pathogenic bacteria
  • virulence factors
  • stringent response
  • (p)ppGpp

Słowa kluczowe

  • bakterie patogenne
  • czynniki wirulencji
  • odpowiedź ścisła
  • (p)ppGpp
Otwarty dostęp

Antibiotic Resistance Of Bacteria A Growing Threat For Animals And Public Health

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 259 - 270

Abstrakt

Streszczenie

Negatywne skutki oporności bakterii na antybiotyki zazwyczaj sprowadza się do zagrożeń dla człowieka. Zwierzęta zaś postrzegane są jako potencjalne źródło patogenów, czy też ich genów oporności, stwarzające ryzyko przeniesienia wspomnianych czynników na ludzi, a tym samym stanowiące potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Pomimo zasadności takiego twierdzenia, musimy również wziąć pod uwagę fakt, że zwierzęta dla lekarzy weterynarii są pacjentami. Cierpią na choroby bakteryjne wymagające leczenia antybiotykami. Podobnie, jak w przypadku zakażeń u człowieka, utrata możliwości skutecznej terapii potęguje cierpienie zwierząt, rodzi negatywne emocjonalne i społeczne skutki dla ich właścicieli, straty ekonomiczne czy też koszty społeczne. Zakażenia opornymi na metycylinę szczepami Staphylococcus aureus (MRSA) i Staphylococcus pseudintermedius (MRSP), a także wielolekoopornymi bakteriami Gram-ujemnymi, równie szybko, jak u ludzi pojawiły się także u zwierząt. Większość z bakterii o takich cechach, często w dużej liczbie wchodzi w skład naturalnej mikrobioty określonych nisz ekologicznych różnych gospodarzy i w ramach danego ekosystemu pozostaje w wielorakich ze sobą relacjach. W takich warunkach materiał genetyczny może być przenoszony między bakteriami, należącymi czasem do dość odległych filogenetycznie taksonów. Gronkowce mają wiele różnych genów oporności, mogą też podlegać mutacjom warunkującym oporność. Wiele ze wspomnianych genów jest zlokalizowanych w tym samym plazmidzie lub kasecie SCCmec. Źródłem MRSP są zwierzęta, głównie towarzyszące. Wspomniany gatunek jest przyczyną wielu zmian chorobowych u psów. Ma również ograniczony potencjał zoonotyczny. Populacja MRSP jest bardzo zróżnicowana i obejmuje kilka kompleksów klonalnych (CCs), zwykle charakteryzujących się specyficznym fenotypem oporności. Podobnie, wzrost oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe obserwuje się również wśród wywołujących zakażenia u zwierząt Gram-ujemnych pałeczek. Oporność na wiele antybiotyków, wielolekooporność (MDR), jest częstym zjawiskiem wykrywanym u Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Salmonella enterica, Klebsiella spp., Acinetobacter spp. i wielu innych. Beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) i typu AmpC wytwarzane przez E. coli były stwierdzane u izolatów od zwierząt towarzyszących, gospodarskich, jak i stanowiących zanieczyszczenia żywności. Dane z ostatnich lat wskazują na wytwarzanie karbapenamaz przez pochodzące od zwierząt towarzyszących szczepy E. coli, Klebsiella pneumoniae, P. aeruginosa i Acinetobacter baumannii. W pojedynczym przypadku odnotowano również wytwarzanie karbapenemazy VIM-1 przez szczepy Salmonella Infantis i E. coli izolowane odpowiednio, od chorych prosiąt i tuczników.

1. Wstęp. 2. Problemy antybiotykoterapii u zwierząt. 3. Antybiotykooporność gronkowców. 4. Antybiotykooporność wybranych Gram-ujemnych pałeczek. 5. Dane z raportu European Food Safety Authority. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności

Key words

  • antibiotic resistance of bacteria pathogenic to animals
  • antibiotic resistance of staphylococci
  • antibiotic resistance of Gram-negative rods
  • spread of antibiotic resistance

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności
Otwarty dostęp

Carbapenemase Of Intestinal Rods – The Beginning Of Post-Antibiotic Era?

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 271 - 289

Abstrakt

Streszczenie

W ostatnich latach w Polsce jak również na całym świecie w zastraszającym tempie rośnie liczba bakterii wytwarzających mechanizmy oporności na antybiotyki. Głównym problemem jest pojawienie się i rozprzestrzenianie bakterii z rodziny Enterobacteriaceae opornych na karbapenemy (CRE), czyli antybiotyki uznawane za leki ostatniej szansy w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie wielolekooporne (MDR). W chwili obecnej największe zagrożenie dla zdrowia publicznego stanowią szczepy Enterobacterales wytwarzające mechanizm KPC (Klebsiella pneumoniae carbapenemases), NDM (New Delhi Metallo-β-lactamase) czy OXA-48 (Oxacillinase-48), charakteryzujące się opornością na większość, a czasem nawet na wszystkie możliwe do zastosowania w terapii leki. W związku z powyższym jedynymi skutecznymi opcjami terapeutycznymi w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy CRE pozostają: kolistyna, tygecyklina, fosfomycyna czy aminoglikozydy. Ponadto, terapia skojarzona obejmująca dwie lub więcej grup antybiotyków zalecana jest w terapii ciężkich infekcji spowodowanych przez szczepy Enterobacterales produkujące karbapenemazy. W związku z gwałtownym rozprzestrzenianiem się szczepów opornych na karbapenemy jak również z brakiem nowych opcji terapeutycznych tak cenna jest wiedza na temat mechanizmów nabywania oporności na antybiotyki.

1. Wstęp. 2. Karbapenemazy. 2.1. Metalo-β-laktamazy. 2.2. Karbapenemazy klasy A. 2.3. Karbapenemazy klasy D (OXA). 3. Przegląd antybiotyków stosowanych w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy oporne na karbapenemy. 3.1. Kolistyna. 3.2. Fosfomycyna. 3.3. Tygecyklina. 3.4. Aminoglikozydy. 3.5. Karbapenemy. 3.6. Mechanizm NDM – możliwe do zastosowania w terapii antybiotyki/ chemioterapeutyki. 3.7. Mechanizm KPC – możliwe do zastosowania w terapii antybiotyki/chemioterapeutyki. 3.8. Mechanizm OXA-48 – możliwe do zastosowania w terapii antybiotyki/chemioterapeutyki. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • Karbapenemazy
  • KPC
  • NDM
  • OXA-48
  • wielolekooporność

Key words

  • Carbapenemases
  • KPC
  • NDM
  • OXA-48
  • multidrug resistance

Słowa kluczowe

  • Karbapenemazy
  • KPC
  • NDM
  • OXA-48
  • wielolekooporność
Otwarty dostęp

Possibilities Of Prevention And Treatment Of Human Cytomegalovirus Infections Including New Drugs And Compounds With Potential Application

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 291 - 299

Abstrakt

Streszczenie

Ludzki wirus cytomegalii (hCMV) czyli ludzki herpeswirus 5 (HHV-5) jest jednym z najpowszechniej występujących patogenów. Badania seroepidemiologiczne wykazują obecność zakażenia u 60–100% w zależności od badanej populacji. Zdolność do wywoływania zakażenia bezobjawowego oraz przechodzenia w fazę latencji sprzyja utrzymywaniu się i rozprzestrzenianiu wirusa w populacji. Zakażenie hCMV jest zwykle bezobjawowe i nie wymaga leczenia, jednak w niektórych przypadkach szczególnie u osób z obniżoną odpornością (np.: biorców przeszczepów, chorych z nowotworami hematologicznymi, nieleczonych osób zakażonych HIV) może mieć ciężki przebieg i stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia. W pracy przedstawiono leki obecnie stosowane w terapii lub zapobieganiu wystąpieniu objawów zakażenia hCMV, a także perspektywy nowego leczenia. Zwykle jako leki I rzutu wykorzystywane są gancyklowir i walgancyklowir, a alternatywnie foskarnet i cidofowir. Leki te często pozwalają na kontrolowanie zakażeń hCMV, jednak istnieją istotne ograniczenia związane z ich stosowaniem. Należy do nich toksyczność i możliwość rozwoju lekooporności, łącznie z opornością krzyżową dotyczącą wszystkich czterech leków, gdyż posiadają wspólny mechanizm działania – hamują wirusową polimerazę DNA. Dlatego ważne jest stworzenie nowych leków o odmiennym mechanizmie działania, niższej toksyczności i lepszych parametrach farmakokinetycznych. Ostatnio zarejestrowano nowy lek – inhibitor kompleksu terminazy – letermowir, który ze względu na różny mechanizm działania jest aktywny wobec szczepów hCMV opornych na inhibitory polimerazy DNA, a także potencjalnie może wykazywać z nimi działanie synergistyczne. Obecnie trwają badania, w tym badania kliniczne, nad nowymi związkami, np.: pochodną cidofowiru, brincidofowirem, konkurencyjnym inhibitorem ATP, maribawirem i analogiem guanozyny, cyklopropawirem oraz nad peptydami przeciwwirusowymi.

1. Wprowadzenie – epidemiologia zakażeń hCMV i schematy profilaktyki zakażeń. 2. Leki zatwierdzone do stosowania w zapobieganiu i leczeniu zakażeń hCMV. 2.1. Analogi nukleozydów: gancyklowir i walgancyklowir. 2.2. Foskarnet. 2.3. Cidofowir. 2.4. Letermowir. 3. Związki o potencjalnym wykorzystaniu w leczeniu zakażeń hCMV. 3.1. Brincidofowir. 3.2. Maribawir. 3.3. Cyklopropawir 3.4. Peptydy przeciwwirusowe. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • hCMV
  • analogi nukleozydów
  • gancyklowir
  • letermowir

Key words

  • hCMV
  • nucleoside analoques
  • ganciclovir
  • letermovir

Słowa kluczowe

  • hCMV
  • analogi nukleozydów
  • gancyklowir
  • letermowir
Otwarty dostęp

Parechoviruses – Underestimated Risk

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 301 - 315

Abstrakt

Streszczenie

Parechowirusy to małe, bezosłonkowe wirusy o ikosahedralnym kapsydzie, należące do rodziny Picornaviridae. Ich materiałem genetycznym jest jednoniciowe RNA o dodatniej polarności. Podobnie jak inne RNA wirusy charakteryzują się dużą zmiennością genetyczną, błyskawicznym tempem ewolucji i zdolnością do szybkiej adaptacji. Rodzaj Parechovirus został utworzony w latach 90. XX wieku i jak dotąd opisano 19 typów ludzkich parechowirusów (HPeV). HPeV zwykle wywołują łagodne objawy ze strony układu oddechowego lub pokarmowego, głównie u małych dzieci, ale mogą być również przyczyną ciężkich w przebiegu chorób, takich jak zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśnia sercowego, ostre porażenie wiotkie i sepsa. Często ciężkie zakażenia niemowląt wiążą się z ryzykiem długoterminowych powikłań. Chociaż wiadomo, że HPeV wywołują zagrażające życiu choroby wieku dziecięcego, rutynowa diagnostyka, niestety nadal, nie jest wykonywana w praktyce laboratoryjnej. Nie są dostępne także swoiste leki przeciwwirusowe, stosowane jest jedynie leczenie objawowe. Stale rosnąca liczba przypadków zakażeń parechowirusami u niemowląt i powiązanie etiologii wielu poważnych jednostek chorobowych z HPeV było powodem, dla którego niektóre kraje zdecydowały się na objęcie zachorowań wywoływanych przez parechowirusy stałym nadzorem. Wydaje się, że niezbędny jest monitoring zakrojony na szeroką skalę, który pozwoliłby na zbadanie rozpowszechnienia, różnorodności genetycznej i znaczenia klinicznego HPeV Chociaż pierwsze szczepy parechowirusów zostały odkryte 6 dekad temu, to poznanie ich biologii, epidemiologii, ewolucji i patogenności wciąż wymaga dalszych badań, które, miejmy nadzieję, pozwolą ocenić jakim zagrożeniem dla zdrowia publicznego mogą być te małe wirusy.

1. Wprowadzenie. 2. Klasyfikacja, budowa i replikacja. 3. Receptory komórkowe i zmienność HPeV. 4. Przebieg zakażenia 5. Typy HPeV na świecie 6. Diagnostyka 7. Patogeneza 8. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • choroby wieku dziecięcego
  • parechowirusy
  • sepsa w przebiegu chorób wirusowych
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Key words

  • childhood diseases
  • parechoviruses
  • sepsis – like virus illness
  • meningitis

Słowa kluczowe

  • choroby wieku dziecięcego
  • parechowirusy
  • sepsa w przebiegu chorób wirusowych
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Otwarty dostęp

Chitinases As The Key To The Interaction Between Plants And Microorganisms

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 317 - 327

Abstrakt

Streszczenie

Chityna jest głównym składnikiem strukturalnym komórek grzybów i egzoszkieletów owadów. Komórki roślinne i bakteryjne są wyposażone w chitynazy, enzymy zdolne do hydrolizy chityny. Uczestniczą one w wielu interakcjach między organizmami, w tym w symbiozie i antagonizmie. Te interakcje są istotnymi czynnikami wielu funkcji ekosystemów i są ważne dla zdrowia roślin i zwierząt. Ponadto, ze względu na wspólne zajęcie siedlisk, grzyby i bakterie angażują się w złożone interakcje, które prowadzą do krytycznych zmian w zachowaniu mikroorganizmów, przykładem czego są bakterie endosymbiotyczne grzybów mikoryzowych. Chitynazy są przedmiotem zainteresowania w dziedzinie nauk o środowisku, medycynie i biotechnologii. Niniejszy przegląd opisuje rolę chitynaz roślinnych i bakteryjnych we wzajemnych interakcjach.

1. Wprowadzenie. 2. Zróżnicowanie chitynaz. 3. Chitynazy w interakcjach ze środowiskiem. 3.1. Chitynazy roślinne w interakcjach z mikroorganizmami. 3.2. Chitynazy bakteryjne w interakcjach z innymi mikroorganizmami. 4. Praktyczne zastosowanie chitynaz. 5. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • chitynazy
  • interakcje mikrobiologiczne
  • stres biotyczny i abiotyczny
  • symbioza
  • patogeny grzybowe
  • odporność roślin

Key words

  • chitinases
  • microbiological interactions
  • biotic and abiotic stress
  • symbiosis
  • fungal pathogens
  • plant defense response

Słowa kluczowe

  • chitynazy
  • interakcje mikrobiologiczne
  • stres biotyczny i abiotyczny
  • symbioza
  • patogeny grzybowe
  • odporność roślin
Otwarty dostęp

Poly-3-Hydroxybutyrate As An Example Of A Biopolymer Produced By Methanotrophic Bacteria

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 329 - 338

Abstrakt

Streszczenie

Poli-3-hydroksymaślan jest jednym z najbardziej użytecznych naturalnych biopolimerów produkowanych przez bakterie metanotroficzne. Metanotrofy stanowią liczną grupę mikroorganizmów występujących w różnorodnych środowiskach, jednak szczególnie chętnie zasiedlają miejsca charakteryzujące się wzmożoną produkcją metanu, takie jak bagna, torfowiska, pola ryżowe, czy szeroko pojęte złoża geologiczne. W próbach środowiskowych coraz częściej identyfikowane są bakterie metanotroficzne, będące ważnym obiektem badań dla specjalistów z dziedziny biotechnologii środowiskowej. Metanotrofy to Gram-ujemne mikroorganizmy, należące do typu Proteobacteria i zaliczane do metylotrofów. W swoim cyklu życiowym wykorzystują metan jako główne źródło węgla i energii. PHB (Poly-3-hydroxybutyrate) jest liniowym poliestrem kwasu 3-hydroksymasłowego, akumulowanym przez mikroorganizmy w warunkach stresu fizjologicznego, spowodowanego np. niedoborem pierwiastków biogennych, takich jak azot czy fosfor oraz przy jednoczesnym nadmiarze źródła węgla. Poli-3-hydroksymaślan należy do dużej grupy biodegradowalnych polimerów, określanej jako polihydroksyalkanolany. PHB wykazuje właściwości fizyczno-chemiczne podobne do konwencjonalnych polimerów. Jednocześnie pozostaje przyjazny środowisku ze względu na szybki przebieg biodegradacji, podczas której powstają nietoksyczne produkty rozpadu. Wobec tego poli-3-hydroksymaślan jest ciekawą alternatywą dla polimerów pochodzenia petrochemicznego. PHB znalazł już szereg zastosowań w przemyśle, medycynie i farmacji.

1. Wprowadzenie. 2. Ogólna charakterystyka metanotrofów. 3. Biosynteza poli-3-hydroksymaślanu prowadzona przez metanotrofy. 4. Charakterystyka polihydroksyalkanolanów i poli-3-hydroksymaślanu. 5. Zastosowanie poli-3-hydroksymaślanu. 6. Biodegradacja poli-3-hydroksymaślanu w środowisku. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bakterie metanotroficzne
  • biopolimery
  • poli-3-hydroksymaślan
  • polihydroksyalkanolany

Key words

  • methanotrophic bacteria
  • biopolymers
  • poly-3-hydroxybutyrate
  • polyhydroxyalkanoates

Słowa kluczowe

  • bakterie metanotroficzne
  • biopolimery
  • poli-3-hydroksymaślan
  • polihydroksyalkanolany
Otwarty dostęp

Biosynthesis And The Possibility Of Using Ectoine And Hydroxyectoine In Health Care

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 339 - 349

Abstrakt

Streszczenie

Światowa produkcja L-aminokwasów w dużej mierze opiera się na syntezie mikrobiologicznej. Największa bioprodukcja dotyczy kwasu L-glutaminowego (1,5 mln ton rocznie), oraz L-lizyny (850 tys. ton rocznie). Wśród innych aminokwasów, o wciąż rosnącym popycie wymienia się ektoinę jak również hydroksyektoinę. Obecnie głównym producentem ektoiny w oparciu o proces biotechnologiczny, jest niemiecka firma Bitop. Organizmem wykorzystywanym w produkcji ektoiny jest Halomonas elongata wyizolowany z systemów wykorzystywanych przy produkcji soli na holenderskiej wyspie Bonaire na Morzu Karaibskim. Produkcja opisana w literaturze, oparta jest na tzw. procesie „milking”. Duże zapotrzebowanie na aminokwasy związane jest z ich właściwościami i potencjalnym zastosowaniem. Ektoina jako substancja kosmotropowa posiada właściwości stabilizujące strukturę cząsteczek wody. Tak jak i inne osmolity w roztworach wodnych ektoina zwiększa hydratację makromolekuł zapobiegając przed ich denaturacją. Przemysłowe wykorzystanie ektoiny opiera się głównie na możliwości ochrony skóry i łagodzenia jej stanów zapalnych ale dotyczy też innych, szerokich możliwości zastosowania jej w biotechnologii, kosmetologii, medycynie i farmacji.

1. Wprowadzenie. 2. Właściwości ektoiny. 3. Zastosowanie ektoiny. 4. Chemiczna i biotechnologiczna produkcja ektoiny. 5. Mikroorganizmy syntetyzujące ektoinę. 5.1. Bakterie metanotroficzne. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • ektoina
  • halofile
  • hydroksyektoina
  • metanotrofy

Key words

  • ectoine
  • halophile
  • hydroxyectoine
  • methanotrophs
Otwarty dostęp

Antibiotic Resistance Of Bacteria A Growing Threat For Animals And Public Health

Data publikacji: 05 Oct 2019
Zakres stron: 259 - 270

Abstrakt

Streszczenie

Negatywne skutki oporności bakterii na antybiotyki zazwyczaj sprowadza się do zagrożeń dla człowieka. Zwierzęta zaś postrzegane są jako potencjalne źródło patogenów, czy też ich genów oporności, stwarzające ryzyko przeniesienia wspomnianych czynników na ludzi, a tym samym stanowiące potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Pomimo zasadności takiego twierdzenia, musimy również wziąć pod uwagę fakt, że zwierzęta dla lekarzy weterynarii są pacjentami. Cierpią na choroby bakteryjne wymagające leczenia antybiotykami. Podobnie, jak w przypadku zakażeń u człowieka, utrata możliwości skutecznej terapii potęguje cierpienie zwierząt, rodzi negatywne emocjonalne i społeczne skutki dla ich właścicieli, straty ekonomiczne czy też koszty społeczne. Zakażenia opornymi na metycylinę szczepami Staphylococcus aureus (MRSA) i Staphylococcus pseudintermedius (MRSP), a także wielolekoopornymi bakteriami Gram-ujemnymi, równie szybko, jak u ludzi pojawiły się także u zwierząt. Większość z bakterii o takich cechach, często w dużej liczbie wchodzi w skład naturalnej mikrobioty określonych nisz ekologicznych różnych gospodarzy i w ramach danego ekosystemu pozostaje w wielorakich ze sobą relacjach. W takich warunkach materiał genetyczny może być przenoszony między bakteriami, należącymi czasem do dość odległych filogenetycznie taksonów. Gronkowce mają wiele różnych genów oporności, mogą też podlegać mutacjom warunkującym oporność. Wiele ze wspomnianych genów jest zlokalizowanych w tym samym plazmidzie lub kasecie SCCmec. Źródłem MRSP są zwierzęta, głównie towarzyszące. Wspomniany gatunek jest przyczyną wielu zmian chorobowych u psów. Ma również ograniczony potencjał zoonotyczny. Populacja MRSP jest bardzo zróżnicowana i obejmuje kilka kompleksów klonalnych (CCs), zwykle charakteryzujących się specyficznym fenotypem oporności. Podobnie, wzrost oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe obserwuje się również wśród wywołujących zakażenia u zwierząt Gram-ujemnych pałeczek. Oporność na wiele antybiotyków, wielolekooporność (MDR), jest częstym zjawiskiem wykrywanym u Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Salmonella enterica, Klebsiella spp., Acinetobacter spp. i wielu innych. Beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) i typu AmpC wytwarzane przez E. coli były stwierdzane u izolatów od zwierząt towarzyszących, gospodarskich, jak i stanowiących zanieczyszczenia żywności. Dane z ostatnich lat wskazują na wytwarzanie karbapenamaz przez pochodzące od zwierząt towarzyszących szczepy E. coli, Klebsiella pneumoniae, P. aeruginosa i Acinetobacter baumannii. W pojedynczym przypadku odnotowano również wytwarzanie karbapenemazy VIM-1 przez szczepy Salmonella Infantis i E. coli izolowane odpowiednio, od chorych prosiąt i tuczników.

1. Wstęp. 2. Problemy antybiotykoterapii u zwierząt. 3. Antybiotykooporność gronkowców. 4. Antybiotykooporność wybranych Gram-ujemnych pałeczek. 5. Dane z raportu European Food Safety Authority. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności

Key words

  • antibiotic resistance of bacteria pathogenic to animals
  • antibiotic resistance of staphylococci
  • antibiotic resistance of Gram-negative rods
  • spread of antibiotic resistance

Słowa kluczowe

  • antybiotykooporność bakterii chorobotwórczych dla zwierząt
  • antybiotykooporność gronkowców
  • antybiotykooporność Gram-ujemnych pałeczek
  • szerzenie się antybiotykooporności

Zaplanuj zdalną konferencję ze Sciendo