Zeszyty czasopisma

AHEAD OF PRINT

Tom 61 (2022): Zeszyt 2 (June 2022)

Tom 61 (2022): Zeszyt 1 (March 2022)

Tom 60 (2021): Zeszyt 3 (January 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 2 (January 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 1 (January 2021)

Tom 59 (2020): Zeszyt 4 (December 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 3 (January 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 2 (January 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 1 (January 2020)

Tom 58 (2019): Zeszyt 4 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 3 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 2 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 1 (January 2019)

Tom 57 (2018): Zeszyt 4 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 3 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 2 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 1 (January 2018)

Tom 56 (2017): Zeszyt 4 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 3 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 2 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 1 (January 2017)

Informacje o czasopiśmie
Format
Czasopismo
eISSN
2545-3149
Pierwsze wydanie
01 Mar 1961
Częstotliwość wydawania
4 razy w roku
Języki
Angielski, Polski

Wyszukiwanie

Tom 58 (2019): Zeszyt 4 (January 2019)

Informacje o czasopiśmie
Format
Czasopismo
eISSN
2545-3149
Pierwsze wydanie
01 Mar 1961
Częstotliwość wydawania
4 razy w roku
Języki
Angielski, Polski

Wyszukiwanie

11 Artykułów
access type Otwarty dostęp

Avoidance Of Mechanisms Of Innate Immune Response By Neisseria Gonorrhoeae

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 367 - 373

Abstrakt

Streszczenie

Neisseria gonorrhoeae (gonokok) to Gram-ujemna dwoinka będąca czynnikiem etiologicznym choroby przenoszonej drogą płciową – rzeżączki. N. gonorrhoeae posiada liczne mechanizmy umożliwiające jej unikanie wrodzonej odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Większość z nich związana jest ze zdolnością gonokoków do manipulowania układem dopełniacza gospodarza oraz odpornością tej bakterii na surowicę. Jednakże symptomy infekcji N. gonorrhoeae wynikają między innymi z obecności licznych neutrofili, których aktywność jest modulowana przez gonokoki.

1. Wprowadzenie. 2. Zdolność adherencji. 3. Surowica i układ dopełniacza. 4. Neutrofile. 4.1. Fagocytoza. 4.1.1. Wewnątrzkomórkowe zabijanie zależne od tlenu. 4.1.2. Wewnątrzkomórkowe zabijanie niezależne od tlenu. 4.2. Neutrofilowe sieci zewnątrzkomórkowe. 4.3. Degranulacja. 4.4. Apoptoza. 5. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bakteryjna patogeneza
  • stan zapalny
  • wrodzona odpowiedź immunologiczna

Key words

  • bacterial pathogenesis
  • inflammation
  • innate immune response

Słowa kluczowe

  • bakteryjna patogeneza
  • stan zapalny
  • wrodzona odpowiedź immunologiczna
access type Otwarty dostęp

Edaphic Factors And Their Influence On The Microbiological Biodiversity Of The Soil Environment

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 375 - 384

Abstrakt

Streszczenie

Czynniki edaficzne to właściwości gleby, które wpływają na różnorodność wszystkich organizmów żyjących w środowisku glebowym. Należą do nich m.in. struktura gleby, temperatura, pH, zakwaszenie i zasolenie. Na niektóre z nich człowiek ma wpływ, ale większość z nich jest niezależna od działalności człowieka. Czynniki te, wpływają na skład gatunkowy zbiorowisk mikroorganizmów glebowych, ale także na ich aktywność oraz funkcjonalność. Opisane w niniejszym manuskrypcie korelacje pomiędzy różnymi czynnikami abiotycznymi oraz grupami drobnoustrojów wskazują zarówno na złożoność środowiska glebowego, jak i jego wrażliwość na różne bodźce.

1.Wprowadzenie. 2. Typ i struktura gleby. 3. pH i zasolenie gleby. 4. Temperatura gleby. 5. Wilgotność gleby. 6. Zawartość węgla organicznego i azotu. 7. Zawartość metali ciężkich. 8. Podsumowanie.

Słowa kluczowe

  • czynniki abiotyczne
  • bioróżnorodność
  • czynniki edaficzne
  • funkcjonalność gleby
  • mikroorganizmy glebowe

Key words

  • abiotic factors
  • biodiversity
  • edaphic factors
  • soil functionality
  • soil microorganisms

Słowa kluczowe

  • czynniki abiotyczne
  • bioróżnorodność
  • czynniki edaficzne
  • funkcjonalność gleby
  • mikroorganizmy glebowe
access type Otwarty dostęp

Advancements In Developing Anti-Campylobacter Vaccine For Poultry

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 385 - 398

Abstrakt

Streszczenie

Zakażenie bakteriami Campylobacter jejuni/coli jest wiodącą bakteryjną przyczyną biegunki u ludzi zarówno w krajach rozwijających się, jak i rozwiniętych. Badania epidemiologiczne wykazują, że większość przypadków kampylobakteriozy jest wynikiem konsumpcji zanieczyszczonego tymi pałeczkami niedogotowanego mięsa drobiowego. Śmiertelność związana z zakażeniem Campylobacter jest niska a większość pacjentów nie wymaga specjalnej terapii. Antybiotyki stosowane są jedynie w ciężkich, ogólnoustrojowych zakażeniach lub u pacjentów z upośledzoną odpornością. Dane epidemiologiczne odnotowują jednak coraz więcej przypadków poważnych autoimmunologicznych i neurologicznych powikłań rozwijających się w następstwie infekcji pałeczkami z rodzaju Campylobacter. Obecne działania krajów UE zmierzające w kierunku poprawy higieny i bezpieczeństwa biologicznego nie są wystarczające, aby kontrolować lub wyeliminować Campylobacter z łańcucha pokarmowego drobiu. Szacuje się, że zmniejszenie poziomu liczby Campylobacter w jelitach kurcząt powinno, w sposób znaczący, doprowadzić do ograniczenia częstości występowania kampylobakteriozy u ludzi. Publikacja przedstawia aktualny stan wiedzy na temat immunoprofilaktyki anty-Campylobacter u drobiu.

1. Kampylobakterioza – dane epidemiologiczne, objawy chorobowe. 2. Kampylobakterioza – źródło zakażenia. 3. Kampylobakterioza – profilaktyka. 4. Immunizacja kurcząt. 4.1. Bierna immunizacja. 4.2. Szczepionki całokomórkowe. 4.3. Szczepionki podjednostkowe. 5. Strategie opracowania nowoczesnych szczepionek podjednostkowych. 5.1 Poszukiwanie antygenu. 5.2. Wybór nośnika. 6. Modulacja odpowiedzi immunologicznej. 7. Droga podania antygenu. 8. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antygeny,
  • immunoprofilaktyka
  • szczepionki

Key words

  • antigens,
  • immunoprophylaxis
  • vaccine

Słowa kluczowe

  • antygeny,
  • immunoprofilaktyka
  • szczepionki
access type Otwarty dostęp

Recombinant Antigens In Serological Diagnosis Of Lyme Borreliosis

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 399 - 413

Abstrakt

Streszczenie

Borelioza jest najczęstszą chorobą odkleszczową dotykającą mieszkańców półkuli północnej. Chorobę tę wywołują bakterie zakwalifikowane do grupy Borrelia burgdorferi sensu lato. Współcześnie podstawą diagnostyki laboratoryjnej boreliozy jest dwustopniowe badanie serologiczne. Pierwszym etapem jest test immunoenzymatyczny (ELISA), jeżeli wynik badania jest dodatni lub wątpliwy jako test potwierdzający stosuje się technikę Western blot. W obu metodach jako główne źródło antygenów wykorzystuje się całkowite lizaty komórkowe B. burgdorferi s.l. Jednak ogromna różnorodność gatunków w obrębie B. burgdorferi s.l. oraz niski stopień zakonserwowania sekwencji ich białek sprawia, że wykorzystanie lizatów komórkowych jednego z genogatunków nie jest wystarczające do prawidłowego rozpoznania boreliozy. Liczne doniesienia literaturowe wykazują, że wykorzystanie antygenów rekombinantowych lub chimerycznych B. burgdorferi s.l. może być potencjalnym rozwiązaniem problemów występujących w immunodiagnostyce boreliozy. Jednak, aby testy diagnostyczne oparte na białkach rekombinantowych miały jak największą skuteczność należy wykorzystać w nich starannie wyselekcjonowane antygeny lub ich fragmenty. Dzięki takiemu podejściu można opracować test, którego czułość pozostanie niezależna od genogatunku B. burgdorferi s.l., który wywołał chorobę. Dodatkowo wykorzystanie jedynie fragmentów białek może zdecydowanie ograniczyć częstość występowania reakcji krzyżowych.

1. Wprowadzenie. 2. Charakterystyka wybranych antygenów B. burgdorferi s.l. 3. Diagnostyka boreliozy. 4. Problemy w serodiagnostyce boreliozy. 5. Wykorzystanie białek rekombinantowych i peptydów syntetycznych w diagnostyce boreliozy. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antygeny rekombinantowe
  • borelioza
  • sensu lato
  • immunodiagnostyka

Słowa kluczowe

  • antygeny rekombinantowe
  • borelioza
  • sensu lato
  • immunodiagnostyka
access type Otwarty dostęp

Mechanisms Of Functioning And Control Of Heme Uptake In Gram-Negative Pathogenic Bacteria

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 415 - 426

Abstrakt

Streszczenie

Żelazo jest jednym z istotniejszych mikroelementów wykorzystywanych przez bakterie, niezbędnym dla metabolizmu podstawowego komórki. Ponad 70% biodostępnego żelaza w organizmach ssaków znajduje się w cząsteczce hemu. Gram-ujemne bakterie patogenne podczas kolonizacji organizmu gospodarza wykorzystują hem jako główne źródło żelaza. Bakterie wykształciły dwa typy receptorów/transporterów błony zewnętrznej zaangażowanych w pobieranie cząsteczki hemu. Pierwszy z nich skupia receptory rozpoznające hem wolny lub związany w hemoproteinach i transportujące ligand przez błonę zewnętrzną. Drugi typ receptorów rozpoznaje i transportuje hem w kompleksie z hemoforem, niskocząsteczkowym białkiem uwalnianym z komórki bakteryjnej. Mikroorganizmy wykształciły transkrypcyjne i potranskrypcyjne mechanizmy kontrolujące proces transportu żelaza/hemu, chroniące przed ich toksycznym nadmiarem. Jeden z ważniejszych mechanizmów regulujących opiera się na funkcjonowaniu białka Fur, represora transkrypcji genów. Coraz więcej wiadomo o roli niekodujących RNA w potranskrypcyjnej regulacji ekspresji genów regulonu Fur.

1. Wprowadzenie. 2. Hem i związki hemu w organizmie gospodarza. 3. Wiązanie i transport hemu przez osłony bakteryjne. 3.1. Aktywny transport hemu przez błonę zewnętrzną bakterii Gram-ujemnych. 3.2. Transport przez błonę cytoplazmatyczną zależny od ATP. 4. Regulacja ekspresji genów systemów transportu i pozyskiwania hemu. 4.1. Charakterystyka białka Fur. 4.2. Oddziaływanie Fur-DNA. 4.3. Regulacja ekspresji fur u E. coli. 4.4. Fur jako globalny regulator ekspresji genów u E. coli. 4.5. Inne mechanizmy kontroli ekspresji systemów transportu i pozyskiwania hemu. 5. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • hem/hemoproteiny
  • system transportu hemu
  • Gram-ujemne patogenne bakterie
  • regulacja ekspresji genów
  • represor Fur

Key words

  • heme/hemoproteins
  • heme transport system
  • Gram-negative pathogenic bacteria
  • regulation of gene expression
  • Fur repressor

Słowa kluczowe

  • hem/hemoproteiny
  • system transportu hemu
  • Gram-ujemne patogenne bakterie
  • regulacja ekspresji genów
  • represor Fur
access type Otwarty dostęp

Endotoxemia And Intestinal Barrier Disorders Associated With Overweight And Obesity

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 427 - 432

Abstrakt

Streszczenie

Zgodnie z danymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, World Health Organization) powszechny problem nadwagi i otyłości jest piątym co do istotności czynnikiem ryzyka zgonów na świecie. Najczęściej wymienia się czynniki genetyczne i środowiskowe, które prowadzą do pobierania nadmiernej ilości energii z pożywienia oraz gromadzenia jej w postaci zapasowej tkanki tłuszczowej. Zwraca się również uwagę na fakt, że nawet stosowanie diety niskoenergetycznej niewystarczająco wspomaga skuteczną redukcję nadmiernej masy ciała. Okazuje się, że przyczyną może być mikrobiota jelit, której skład zmienia się u osób z nadwagą i otyłością. Dysbioza mikrobioty jelit jest dodatkowo przez wielu badaczy postrzegana jako przyczyna rozwoju chorób metabolicznych, w tym otyłości czy cukrzycy typu 2. Z drugiej strony bakterie Gram-ujemne stanowiące składową ekosystemu jelit są źródłem lipopolisacharydu (LPS) odpowiedzialnego za rozwój ogólnoustrojowego stanu zapalnego i endotoksemii. Na podstawie przeglądu literatury można stwierdzić, że zaburzenia mikrobioty jelit, uszkodzenie bariery jelitowej oraz zwiększone stężenie LPS we krwi wpływają niekorzystnie na otyłość i składowe zespołu metabolicznego oraz utrudniają leczenie tych schorzeń.

1. Wprowadzenie. 2. Budowa bariery jelitowej. 3. Zaburzenia bariery jelitowej i endotoksemia. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • endotoksemia
  • LPS
  • otyłość
  • stan zapalny

Key words

  • intestinal barrier
  • endotoxemia
  • LPS
  • obesity
  • inflammation

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • endotoksemia
  • LPS
  • otyłość
  • stan zapalny
access type Otwarty dostęp

Occurrence Of The Co-Selection Phenomenon In Non-Clinical Environments

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 433 - 445

Abstrakt

Streszczenie

Szczepy bakterii wieloopornych to obecnie największy problem zdrowotny na świecie. Liczne światowe organizacje zajmujące się zdrowiem publicznym apelują o konieczności ograniczenia rozprzestrzeniania się antybiotykooporności z wszelkich możliwych źródeł. Z danych literaturowych wiadomo, że takimi środowiskami źródłowymi mogą być obszary użytkowane rolniczo, gdzie powszechnie stosowano antybiotyki i sole metali ciężkich do promocji wzrostu roślin i zwierząt. Dodatkowo, wśród źródeł izolacji bakterii wieloopornych znalazły się również naturalne zbiorniki wodne, czy gleby nie użytkowane rolniczo. W ostatnich latach, bakterie oporne na antybiotyki i jednocześnie metale ciężkie, zaczęto pozyskiwać z gleb zanieczyszczonych metalami oraz z roślin zasiedlających takie gleby. Wydaje się zatem, że metale ciężkie, stanowiące zanieczyszczenie środowiska, mogą być czynnikiem selekcyjnym promującym rozprzestrzenianie się oporności na antybiotyki. Zjawisko koselekcji bakteryjnych genów oporności dotyczy najczęściej braku wrażliwości bakterii na antybiotyki oraz metale ciężkie. O zjawisku koselekcji mówimy, gdy różne geny warunkujące oporność na różne czynniki stresowe występują na tym samym ruchomym elemencie genetycznym lub, gdy te same geny warunkują oporność na różne czynniki stresowe. Niniejszy artykuł przedstawia aktualny stan wiedzy na temat tego zjawiska obserwowanego u bakterii izolowanych ze środowisk pozaklinicznych.

1. Wprowadzenie. 2. Mechanizmy koselekcji. 2.1. Mechanizm oporności krzyżowej. 2.2. Współoporność. 2.3. Współregulacja. 3. Czynniki promujące rozprzestrzenianie się zjawiska koselekcji. 4. Występowanie zjawiska koselekcji w środowiskach pozaklinicznych. 4.1. Obszary użytkowane rolniczo. 4.2. Tereny nieużytkowane rolniczo. 4.3. Naturalne zbiorniki wodne. 4.4 Endosfera roślinna. 5. Współwystępowanie genów oporności w różnych genomach środowiskowych. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • endofity
  • koselekcja
  • metalofity
  • oporność na antybiotyki

Key words

  • endophytes
  • co-selection
  • metallophytes
  • antibiotic resistance

Słowa kluczowe

  • endofity
  • koselekcja
  • metalofity
  • oporność na antybiotyki
access type Otwarty dostęp

Viruses Of Extreme Environments

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 447 - 454

Abstrakt

Streszczenie

Wirusy ekstremofilne zasiedlają nawet najbardziej nietypowe środowiska, takie jak szyby hydrotermalne zarówno podwodne jak i naziemne, pustynie, tereny subpolarne, osady denne oraz środowiska o wysokim stopniu zasolenia. Są to głównie wirusy, zakażające bakterie (należące do rodzin Myoviridae oraz Siphoviridae) i archeony (zaklasyfikowane do rodzin Lipothrixviridae, Rudiviridae, Yueviridae, Ampullaviridae, Globuloviridae, Sphaerolipoviridae, Bicaudaviridae, Fuselloviridae, Guttaviridae, Clavaviridae oraz Turriviridae), z których część nie została w pełni sklasyfikowana. Ekstremowirusy posiadają materiał genetyczny głównie w postaci dsDNA, zarówno kolistego jak i liniowego, którego średnia długość waha się pomiędzy 14 do 80 kpz i jest optymalna, ponieważ nie ulega rozłożeniu przez wysoka lub niską temperaturę, roztwory soli czy podwyższone ciśnienie i koduje wszystkie cechy niezbędne do funkcjonowania w ekstremalnych warunkach. Potwierdza to także o wiele wyższą oporność DNA na czynniki zewnętrzne w porównaniu z delikatnym RNA. Dalsze badania nad wirusami ekstremofilowymi mogą doprowadzić do pełnego zsekwencjonowania ich genomów, poznania genów warunkujących cechy oporności na niekorzystne warunki środowiskowe oraz przybliżyć poznanie pełnej historii ewolucji organizmów na Ziemi.

1. Wprowadzenie. 2. Wirusy ekstremalnie wysokich temperatur. 2.1. Wirusy z gorących źródeł naziemnych. 2.2. Wirusy z podwodnych szybów hydrotermalnych. 3. Wirusy terenów pustynnych. 4. Wirusy terenów subpolarnych. 5. Wirusy osadów dennych. 6. Wirusy terenów o wysokim stopniu zasolenia. 6.1. Wirusy w jeziorach słodkowodnych. 6.2. Wirusy w jeziorach alkalicznych. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • Archeony
  • dsDNA
  • ekstremofile
  • wirusy ekstremofilne

Key words

  • Archaea
  • dsDNA
  • extremophile
  • extremoviruses

Słowa kluczowe

  • Archeony
  • dsDNA
  • ekstremofile
  • wirusy ekstremofilne
access type Otwarty dostęp

Killer Yeasts And Their Application

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 455 - 469

Abstrakt

Streszczenie

Fenotyp killerowy, związany z produkcją oraz wydzielaniem toksyn killerowych, jest szeroko rozpowszechniony wśród drożdży i w warunkach konkurencyjnych daje przewagę szczepom drożdży killerowych w stosunku do innych, wrażliwych na te toksyny mikroorganizmów zasiedlających tę samą niszę ekologiczną. Toksyny killerowe to białka, zwykle glikoproteiny, działające bójczo w stosunku do drożdży wrażliwych. Każda toksyna killerowa ma unikatowe właściwości, które różnią się w zależności od produkującego ją szczepu drożdży. Różnice te dotyczą lokalizacji genów, które kodują toksyny, masy cząsteczkowej, jak również mechanizmów działania. Niektóre szczepy drożdży killerowych charakteryzują się szerokim zakresem aktywności antagonistycznej, hamują rozwój szeregu szczepów drożdży, a także grzybów strzępkowych, i od lat badane są pod kątem ich potencjału biotechnologicznego. Drożdże killerowe i ich toksyny mogą znaleźć potencjalne zastosowanie w wielu dziedzinach: w produkcji żywności i napojów, szczególnie podczas fermentacji wina i jego dojrzewania, w biologicznej ochronie roślin, w biotypowaniu drożdży i jako nowe środki przeciwgrzybicze.

1. Wprowadzenie. 2. Biosynteza i budowa toksyn killerowych. 3. Właściwości białek killerowych. 4. Mechanizm działania toksyn killerowych. 5. Zastosowanie drożdży killerowych i ich toksyn. 5.1. Wykorzystanie w winiarstwie. 5.2. Potencjalne zastosowanie w medycynie. 5.3. Zwalczanie chorób grzybowych roślin. 5.4. Transgeniczne rośliny wytwarzające toksyny killerowe. 5.5. Zastosowanie drożdży killerowych w środowisku morskim. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antagonizm
  • drożdże killerowe
  • toksyna killerowa

Key words

  • antagonism
  • killer yeasts
  • killer toxin

Słowa kluczowe

  • antagonizm
  • drożdże killerowe
  • toksyna killerowa
access type Otwarty dostęp

Entomopathogenic Fungi And Their Biocenotic Importance

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 471 - 482

Abstrakt

Streszczenie

Naturalnie występujące entomopatogeny są ważnymi czynnikami regulacyjnymi populacje owadów. Wśród nich ważną rolę odgrywają grzyby entomopatogeniczne. Zakażenie owadów przez pasożytnicze grzyby następuje poprzez penetrację powłok żywiciela. Śmierć gospodarza jest wynikiem zniszczenia tkanek, wyczerpania składników odżywczych oraz produkcji toksyn. Najnowsze badania pokazują, że grzyby owadobójcze to nie tylko patogeny owadów, ale odgrywają również dodatkowe role w ekosystemach jako endofity, gatunki antagonistyczne oraz wspomagające wzrost roślin i kolonizację ryzosfery. Te nowo poznane mechanizmy oddziaływania stwarzają dodatkowe możliwości ich wykorzystania m.in. w integrowanej ochronie roślin. W tym artykule dokonano przeglądu literatury polskiej i światowej dotyczącej grzybów entomopatogenicznych. Przedstawiono również możliwe mechanizmy ochrony roślin wynikające z uzdolnień endofitycznych grzybów entomopatogenicznych i omówiono możliwości ich zastosowania w ochronie przed szkodnikami i patogenami.

Wstęp. 2. Rys historyczny i taksonomiczny. 3. Aspekty ekologiczne. 4. Zastosowanie grzybów entomopatogenicznych. 5. Perspektywy integrowanej ochrony roślin. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • entomopatogeniczne grzyby
  • endofity
  • integrowana ochrona roślin
  • mykoinsektycydy

Key words

  • entomopathogenic fungi
  • endophytes
  • integrated pest mangement
  • mycoinsecticides

Słowa kluczowe

  • entomopatogeniczne grzyby
  • endofity
  • integrowana ochrona roślin
  • mykoinsektycydy
access type Otwarty dostęp

Molecular Methods For Diagnostics Of Dermatomycoses – Review Of Available Techniques And Evaluation Of Their Advantages And Disadvantages In Implementation For In Routine Use

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 483 - 494

Abstrakt

Streszczenie

Infekcje grzybicze skóry, włosów i paznokci stanowią najliczniejszą i najbardziej rozpowszechnioną grupę wszystkich grzybic. Czynnikami etiologicznymi większości grzybiczych infekcji powierzchownych są dermatofity, które, pomimo że są najstarszymi mikroorganizmami uznanymi za czynniki chorobotwórcze, długo nie doczekały się stabilnego systemu taksonomicznego. Z diagnostycznego punktu widzenia, identyfikacja gatunkowa dermatofitów wciąż stanowi poważny problem w postępowaniu identyfikacyjnym, z czego wynikają częste błędy terapeutyczne. Wzrastająca liczba zakażeń, w tym również odzwierzęcych, brak stabilności taksonomicznej i niejednoznaczny obraz kliniczny wszystkich przypadków dermatomykoz powodują konieczność poszukiwania nowych metod szybkiej, taniej i powtarzalnej identyfikacji gatunkowej tych grzybów. Ostatnia dekada stanowi rewolucyjny czas opracowywania molekularnych metod diagnostyki i identyfikacji gatunkowej czynników etiologicznych powodujących te dermatomykozy. Wyniki wielu badań wskazują, że bezpośrednia identyfikacja grzybów z próbek dermatologicznych w oparciu o metody molekularne jest o wiele bardziej wiarygodna i znacznie szybsza w porównaniu z prowadzoną metodami konwencjonalnymi. Niejednokrotnie, identyfikowano też czynnik etiologiczny obserwowanych zmian, podczas gdy wynik hodowli był negatywny. Poszczególne metody molekularne stosowane w identyfikacji gatunkowej grzybów bezpośrednio z materiału klinicznego różnią się sposobami ekstrakcji DNA genomowego, zastosowanymi technikami PCR, wykorzystywanym markerem molekularnym oraz systemem interpretacji wyników. W niniejszej pracy dokonano przeglądu literatury traktującej o różnych metodach diagnozowania grzybic powierzchniowych opartych o techniki biologii molekularnej, o ich zaletach i ograniczeniach, a także o czynnikach krytycznych dla ich implementacji do rutynowego stosowania. Stanowisko mikrobiologów wydaje się być jednoznaczne, czas, kiedy diagnostyka molekularna zastąpi konwencjonalne techniki oparte na hodowli dermatofitów i ocenie ich morfologii, nieubłaganie nadchodzi. Molekularne metody identyfikacji czynników etiologicznych dermatomykoz bezpośrednio z próbek dermatologicznych są zdecydowanie bardziej atrakcyjne i mają wiele zalet.

1. Wprowadzenie. 2. Znaczenie identyfikacji gatunkowej dermatofitów w próbkach dermatologicznych. 3. Molekularna identyfikacja gatunkowa czystych kultur dermatofitów. 4. Metody bezpośredniej identyfikacji grzybów z prób klinicznych. 4.1. Izolacja DNA. 4.2. Techniki bezpośredniej identyfikacji oparte na klasycznym PCR. 4.3. Techniki bezpośredniej identyfikacji oparte na PCR w czasie rzeczywistym. 5. Wybór optymalnej metody do stosowania rutynowego. 6. Zalety i wady molekularnych metod identyfikacyjnych stosowanych w mykologii. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • grzybice powierzchniowe
  • identyfikacja
  • metody molekularne

Key words

  • dermatophytes
  • superficial mycoses
  • species identification
  • molecular methods

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • grzybice powierzchniowe
  • identyfikacja
  • metody molekularne
11 Artykułów
access type Otwarty dostęp

Avoidance Of Mechanisms Of Innate Immune Response By Neisseria Gonorrhoeae

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 367 - 373

Abstrakt

Streszczenie

Neisseria gonorrhoeae (gonokok) to Gram-ujemna dwoinka będąca czynnikiem etiologicznym choroby przenoszonej drogą płciową – rzeżączki. N. gonorrhoeae posiada liczne mechanizmy umożliwiające jej unikanie wrodzonej odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Większość z nich związana jest ze zdolnością gonokoków do manipulowania układem dopełniacza gospodarza oraz odpornością tej bakterii na surowicę. Jednakże symptomy infekcji N. gonorrhoeae wynikają między innymi z obecności licznych neutrofili, których aktywność jest modulowana przez gonokoki.

1. Wprowadzenie. 2. Zdolność adherencji. 3. Surowica i układ dopełniacza. 4. Neutrofile. 4.1. Fagocytoza. 4.1.1. Wewnątrzkomórkowe zabijanie zależne od tlenu. 4.1.2. Wewnątrzkomórkowe zabijanie niezależne od tlenu. 4.2. Neutrofilowe sieci zewnątrzkomórkowe. 4.3. Degranulacja. 4.4. Apoptoza. 5. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bakteryjna patogeneza
  • stan zapalny
  • wrodzona odpowiedź immunologiczna

Key words

  • bacterial pathogenesis
  • inflammation
  • innate immune response

Słowa kluczowe

  • bakteryjna patogeneza
  • stan zapalny
  • wrodzona odpowiedź immunologiczna
access type Otwarty dostęp

Edaphic Factors And Their Influence On The Microbiological Biodiversity Of The Soil Environment

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 375 - 384

Abstrakt

Streszczenie

Czynniki edaficzne to właściwości gleby, które wpływają na różnorodność wszystkich organizmów żyjących w środowisku glebowym. Należą do nich m.in. struktura gleby, temperatura, pH, zakwaszenie i zasolenie. Na niektóre z nich człowiek ma wpływ, ale większość z nich jest niezależna od działalności człowieka. Czynniki te, wpływają na skład gatunkowy zbiorowisk mikroorganizmów glebowych, ale także na ich aktywność oraz funkcjonalność. Opisane w niniejszym manuskrypcie korelacje pomiędzy różnymi czynnikami abiotycznymi oraz grupami drobnoustrojów wskazują zarówno na złożoność środowiska glebowego, jak i jego wrażliwość na różne bodźce.

1.Wprowadzenie. 2. Typ i struktura gleby. 3. pH i zasolenie gleby. 4. Temperatura gleby. 5. Wilgotność gleby. 6. Zawartość węgla organicznego i azotu. 7. Zawartość metali ciężkich. 8. Podsumowanie.

Słowa kluczowe

  • czynniki abiotyczne
  • bioróżnorodność
  • czynniki edaficzne
  • funkcjonalność gleby
  • mikroorganizmy glebowe

Key words

  • abiotic factors
  • biodiversity
  • edaphic factors
  • soil functionality
  • soil microorganisms

Słowa kluczowe

  • czynniki abiotyczne
  • bioróżnorodność
  • czynniki edaficzne
  • funkcjonalność gleby
  • mikroorganizmy glebowe
access type Otwarty dostęp

Advancements In Developing Anti-Campylobacter Vaccine For Poultry

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 385 - 398

Abstrakt

Streszczenie

Zakażenie bakteriami Campylobacter jejuni/coli jest wiodącą bakteryjną przyczyną biegunki u ludzi zarówno w krajach rozwijających się, jak i rozwiniętych. Badania epidemiologiczne wykazują, że większość przypadków kampylobakteriozy jest wynikiem konsumpcji zanieczyszczonego tymi pałeczkami niedogotowanego mięsa drobiowego. Śmiertelność związana z zakażeniem Campylobacter jest niska a większość pacjentów nie wymaga specjalnej terapii. Antybiotyki stosowane są jedynie w ciężkich, ogólnoustrojowych zakażeniach lub u pacjentów z upośledzoną odpornością. Dane epidemiologiczne odnotowują jednak coraz więcej przypadków poważnych autoimmunologicznych i neurologicznych powikłań rozwijających się w następstwie infekcji pałeczkami z rodzaju Campylobacter. Obecne działania krajów UE zmierzające w kierunku poprawy higieny i bezpieczeństwa biologicznego nie są wystarczające, aby kontrolować lub wyeliminować Campylobacter z łańcucha pokarmowego drobiu. Szacuje się, że zmniejszenie poziomu liczby Campylobacter w jelitach kurcząt powinno, w sposób znaczący, doprowadzić do ograniczenia częstości występowania kampylobakteriozy u ludzi. Publikacja przedstawia aktualny stan wiedzy na temat immunoprofilaktyki anty-Campylobacter u drobiu.

1. Kampylobakterioza – dane epidemiologiczne, objawy chorobowe. 2. Kampylobakterioza – źródło zakażenia. 3. Kampylobakterioza – profilaktyka. 4. Immunizacja kurcząt. 4.1. Bierna immunizacja. 4.2. Szczepionki całokomórkowe. 4.3. Szczepionki podjednostkowe. 5. Strategie opracowania nowoczesnych szczepionek podjednostkowych. 5.1 Poszukiwanie antygenu. 5.2. Wybór nośnika. 6. Modulacja odpowiedzi immunologicznej. 7. Droga podania antygenu. 8. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antygeny,
  • immunoprofilaktyka
  • szczepionki

Key words

  • antigens,
  • immunoprophylaxis
  • vaccine

Słowa kluczowe

  • antygeny,
  • immunoprofilaktyka
  • szczepionki
access type Otwarty dostęp

Recombinant Antigens In Serological Diagnosis Of Lyme Borreliosis

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 399 - 413

Abstrakt

Streszczenie

Borelioza jest najczęstszą chorobą odkleszczową dotykającą mieszkańców półkuli północnej. Chorobę tę wywołują bakterie zakwalifikowane do grupy Borrelia burgdorferi sensu lato. Współcześnie podstawą diagnostyki laboratoryjnej boreliozy jest dwustopniowe badanie serologiczne. Pierwszym etapem jest test immunoenzymatyczny (ELISA), jeżeli wynik badania jest dodatni lub wątpliwy jako test potwierdzający stosuje się technikę Western blot. W obu metodach jako główne źródło antygenów wykorzystuje się całkowite lizaty komórkowe B. burgdorferi s.l. Jednak ogromna różnorodność gatunków w obrębie B. burgdorferi s.l. oraz niski stopień zakonserwowania sekwencji ich białek sprawia, że wykorzystanie lizatów komórkowych jednego z genogatunków nie jest wystarczające do prawidłowego rozpoznania boreliozy. Liczne doniesienia literaturowe wykazują, że wykorzystanie antygenów rekombinantowych lub chimerycznych B. burgdorferi s.l. może być potencjalnym rozwiązaniem problemów występujących w immunodiagnostyce boreliozy. Jednak, aby testy diagnostyczne oparte na białkach rekombinantowych miały jak największą skuteczność należy wykorzystać w nich starannie wyselekcjonowane antygeny lub ich fragmenty. Dzięki takiemu podejściu można opracować test, którego czułość pozostanie niezależna od genogatunku B. burgdorferi s.l., który wywołał chorobę. Dodatkowo wykorzystanie jedynie fragmentów białek może zdecydowanie ograniczyć częstość występowania reakcji krzyżowych.

1. Wprowadzenie. 2. Charakterystyka wybranych antygenów B. burgdorferi s.l. 3. Diagnostyka boreliozy. 4. Problemy w serodiagnostyce boreliozy. 5. Wykorzystanie białek rekombinantowych i peptydów syntetycznych w diagnostyce boreliozy. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antygeny rekombinantowe
  • borelioza
  • sensu lato
  • immunodiagnostyka

Słowa kluczowe

  • antygeny rekombinantowe
  • borelioza
  • sensu lato
  • immunodiagnostyka
access type Otwarty dostęp

Mechanisms Of Functioning And Control Of Heme Uptake In Gram-Negative Pathogenic Bacteria

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 415 - 426

Abstrakt

Streszczenie

Żelazo jest jednym z istotniejszych mikroelementów wykorzystywanych przez bakterie, niezbędnym dla metabolizmu podstawowego komórki. Ponad 70% biodostępnego żelaza w organizmach ssaków znajduje się w cząsteczce hemu. Gram-ujemne bakterie patogenne podczas kolonizacji organizmu gospodarza wykorzystują hem jako główne źródło żelaza. Bakterie wykształciły dwa typy receptorów/transporterów błony zewnętrznej zaangażowanych w pobieranie cząsteczki hemu. Pierwszy z nich skupia receptory rozpoznające hem wolny lub związany w hemoproteinach i transportujące ligand przez błonę zewnętrzną. Drugi typ receptorów rozpoznaje i transportuje hem w kompleksie z hemoforem, niskocząsteczkowym białkiem uwalnianym z komórki bakteryjnej. Mikroorganizmy wykształciły transkrypcyjne i potranskrypcyjne mechanizmy kontrolujące proces transportu żelaza/hemu, chroniące przed ich toksycznym nadmiarem. Jeden z ważniejszych mechanizmów regulujących opiera się na funkcjonowaniu białka Fur, represora transkrypcji genów. Coraz więcej wiadomo o roli niekodujących RNA w potranskrypcyjnej regulacji ekspresji genów regulonu Fur.

1. Wprowadzenie. 2. Hem i związki hemu w organizmie gospodarza. 3. Wiązanie i transport hemu przez osłony bakteryjne. 3.1. Aktywny transport hemu przez błonę zewnętrzną bakterii Gram-ujemnych. 3.2. Transport przez błonę cytoplazmatyczną zależny od ATP. 4. Regulacja ekspresji genów systemów transportu i pozyskiwania hemu. 4.1. Charakterystyka białka Fur. 4.2. Oddziaływanie Fur-DNA. 4.3. Regulacja ekspresji fur u E. coli. 4.4. Fur jako globalny regulator ekspresji genów u E. coli. 4.5. Inne mechanizmy kontroli ekspresji systemów transportu i pozyskiwania hemu. 5. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • hem/hemoproteiny
  • system transportu hemu
  • Gram-ujemne patogenne bakterie
  • regulacja ekspresji genów
  • represor Fur

Key words

  • heme/hemoproteins
  • heme transport system
  • Gram-negative pathogenic bacteria
  • regulation of gene expression
  • Fur repressor

Słowa kluczowe

  • hem/hemoproteiny
  • system transportu hemu
  • Gram-ujemne patogenne bakterie
  • regulacja ekspresji genów
  • represor Fur
access type Otwarty dostęp

Endotoxemia And Intestinal Barrier Disorders Associated With Overweight And Obesity

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 427 - 432

Abstrakt

Streszczenie

Zgodnie z danymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, World Health Organization) powszechny problem nadwagi i otyłości jest piątym co do istotności czynnikiem ryzyka zgonów na świecie. Najczęściej wymienia się czynniki genetyczne i środowiskowe, które prowadzą do pobierania nadmiernej ilości energii z pożywienia oraz gromadzenia jej w postaci zapasowej tkanki tłuszczowej. Zwraca się również uwagę na fakt, że nawet stosowanie diety niskoenergetycznej niewystarczająco wspomaga skuteczną redukcję nadmiernej masy ciała. Okazuje się, że przyczyną może być mikrobiota jelit, której skład zmienia się u osób z nadwagą i otyłością. Dysbioza mikrobioty jelit jest dodatkowo przez wielu badaczy postrzegana jako przyczyna rozwoju chorób metabolicznych, w tym otyłości czy cukrzycy typu 2. Z drugiej strony bakterie Gram-ujemne stanowiące składową ekosystemu jelit są źródłem lipopolisacharydu (LPS) odpowiedzialnego za rozwój ogólnoustrojowego stanu zapalnego i endotoksemii. Na podstawie przeglądu literatury można stwierdzić, że zaburzenia mikrobioty jelit, uszkodzenie bariery jelitowej oraz zwiększone stężenie LPS we krwi wpływają niekorzystnie na otyłość i składowe zespołu metabolicznego oraz utrudniają leczenie tych schorzeń.

1. Wprowadzenie. 2. Budowa bariery jelitowej. 3. Zaburzenia bariery jelitowej i endotoksemia. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • endotoksemia
  • LPS
  • otyłość
  • stan zapalny

Key words

  • intestinal barrier
  • endotoxemia
  • LPS
  • obesity
  • inflammation

Słowa kluczowe

  • bariera jelitowa
  • endotoksemia
  • LPS
  • otyłość
  • stan zapalny
access type Otwarty dostęp

Occurrence Of The Co-Selection Phenomenon In Non-Clinical Environments

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 433 - 445

Abstrakt

Streszczenie

Szczepy bakterii wieloopornych to obecnie największy problem zdrowotny na świecie. Liczne światowe organizacje zajmujące się zdrowiem publicznym apelują o konieczności ograniczenia rozprzestrzeniania się antybiotykooporności z wszelkich możliwych źródeł. Z danych literaturowych wiadomo, że takimi środowiskami źródłowymi mogą być obszary użytkowane rolniczo, gdzie powszechnie stosowano antybiotyki i sole metali ciężkich do promocji wzrostu roślin i zwierząt. Dodatkowo, wśród źródeł izolacji bakterii wieloopornych znalazły się również naturalne zbiorniki wodne, czy gleby nie użytkowane rolniczo. W ostatnich latach, bakterie oporne na antybiotyki i jednocześnie metale ciężkie, zaczęto pozyskiwać z gleb zanieczyszczonych metalami oraz z roślin zasiedlających takie gleby. Wydaje się zatem, że metale ciężkie, stanowiące zanieczyszczenie środowiska, mogą być czynnikiem selekcyjnym promującym rozprzestrzenianie się oporności na antybiotyki. Zjawisko koselekcji bakteryjnych genów oporności dotyczy najczęściej braku wrażliwości bakterii na antybiotyki oraz metale ciężkie. O zjawisku koselekcji mówimy, gdy różne geny warunkujące oporność na różne czynniki stresowe występują na tym samym ruchomym elemencie genetycznym lub, gdy te same geny warunkują oporność na różne czynniki stresowe. Niniejszy artykuł przedstawia aktualny stan wiedzy na temat tego zjawiska obserwowanego u bakterii izolowanych ze środowisk pozaklinicznych.

1. Wprowadzenie. 2. Mechanizmy koselekcji. 2.1. Mechanizm oporności krzyżowej. 2.2. Współoporność. 2.3. Współregulacja. 3. Czynniki promujące rozprzestrzenianie się zjawiska koselekcji. 4. Występowanie zjawiska koselekcji w środowiskach pozaklinicznych. 4.1. Obszary użytkowane rolniczo. 4.2. Tereny nieużytkowane rolniczo. 4.3. Naturalne zbiorniki wodne. 4.4 Endosfera roślinna. 5. Współwystępowanie genów oporności w różnych genomach środowiskowych. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • endofity
  • koselekcja
  • metalofity
  • oporność na antybiotyki

Key words

  • endophytes
  • co-selection
  • metallophytes
  • antibiotic resistance

Słowa kluczowe

  • endofity
  • koselekcja
  • metalofity
  • oporność na antybiotyki
access type Otwarty dostęp

Viruses Of Extreme Environments

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 447 - 454

Abstrakt

Streszczenie

Wirusy ekstremofilne zasiedlają nawet najbardziej nietypowe środowiska, takie jak szyby hydrotermalne zarówno podwodne jak i naziemne, pustynie, tereny subpolarne, osady denne oraz środowiska o wysokim stopniu zasolenia. Są to głównie wirusy, zakażające bakterie (należące do rodzin Myoviridae oraz Siphoviridae) i archeony (zaklasyfikowane do rodzin Lipothrixviridae, Rudiviridae, Yueviridae, Ampullaviridae, Globuloviridae, Sphaerolipoviridae, Bicaudaviridae, Fuselloviridae, Guttaviridae, Clavaviridae oraz Turriviridae), z których część nie została w pełni sklasyfikowana. Ekstremowirusy posiadają materiał genetyczny głównie w postaci dsDNA, zarówno kolistego jak i liniowego, którego średnia długość waha się pomiędzy 14 do 80 kpz i jest optymalna, ponieważ nie ulega rozłożeniu przez wysoka lub niską temperaturę, roztwory soli czy podwyższone ciśnienie i koduje wszystkie cechy niezbędne do funkcjonowania w ekstremalnych warunkach. Potwierdza to także o wiele wyższą oporność DNA na czynniki zewnętrzne w porównaniu z delikatnym RNA. Dalsze badania nad wirusami ekstremofilowymi mogą doprowadzić do pełnego zsekwencjonowania ich genomów, poznania genów warunkujących cechy oporności na niekorzystne warunki środowiskowe oraz przybliżyć poznanie pełnej historii ewolucji organizmów na Ziemi.

1. Wprowadzenie. 2. Wirusy ekstremalnie wysokich temperatur. 2.1. Wirusy z gorących źródeł naziemnych. 2.2. Wirusy z podwodnych szybów hydrotermalnych. 3. Wirusy terenów pustynnych. 4. Wirusy terenów subpolarnych. 5. Wirusy osadów dennych. 6. Wirusy terenów o wysokim stopniu zasolenia. 6.1. Wirusy w jeziorach słodkowodnych. 6.2. Wirusy w jeziorach alkalicznych. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • Archeony
  • dsDNA
  • ekstremofile
  • wirusy ekstremofilne

Key words

  • Archaea
  • dsDNA
  • extremophile
  • extremoviruses

Słowa kluczowe

  • Archeony
  • dsDNA
  • ekstremofile
  • wirusy ekstremofilne
access type Otwarty dostęp

Killer Yeasts And Their Application

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 455 - 469

Abstrakt

Streszczenie

Fenotyp killerowy, związany z produkcją oraz wydzielaniem toksyn killerowych, jest szeroko rozpowszechniony wśród drożdży i w warunkach konkurencyjnych daje przewagę szczepom drożdży killerowych w stosunku do innych, wrażliwych na te toksyny mikroorganizmów zasiedlających tę samą niszę ekologiczną. Toksyny killerowe to białka, zwykle glikoproteiny, działające bójczo w stosunku do drożdży wrażliwych. Każda toksyna killerowa ma unikatowe właściwości, które różnią się w zależności od produkującego ją szczepu drożdży. Różnice te dotyczą lokalizacji genów, które kodują toksyny, masy cząsteczkowej, jak również mechanizmów działania. Niektóre szczepy drożdży killerowych charakteryzują się szerokim zakresem aktywności antagonistycznej, hamują rozwój szeregu szczepów drożdży, a także grzybów strzępkowych, i od lat badane są pod kątem ich potencjału biotechnologicznego. Drożdże killerowe i ich toksyny mogą znaleźć potencjalne zastosowanie w wielu dziedzinach: w produkcji żywności i napojów, szczególnie podczas fermentacji wina i jego dojrzewania, w biologicznej ochronie roślin, w biotypowaniu drożdży i jako nowe środki przeciwgrzybicze.

1. Wprowadzenie. 2. Biosynteza i budowa toksyn killerowych. 3. Właściwości białek killerowych. 4. Mechanizm działania toksyn killerowych. 5. Zastosowanie drożdży killerowych i ich toksyn. 5.1. Wykorzystanie w winiarstwie. 5.2. Potencjalne zastosowanie w medycynie. 5.3. Zwalczanie chorób grzybowych roślin. 5.4. Transgeniczne rośliny wytwarzające toksyny killerowe. 5.5. Zastosowanie drożdży killerowych w środowisku morskim. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • antagonizm
  • drożdże killerowe
  • toksyna killerowa

Key words

  • antagonism
  • killer yeasts
  • killer toxin

Słowa kluczowe

  • antagonizm
  • drożdże killerowe
  • toksyna killerowa
access type Otwarty dostęp

Entomopathogenic Fungi And Their Biocenotic Importance

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 471 - 482

Abstrakt

Streszczenie

Naturalnie występujące entomopatogeny są ważnymi czynnikami regulacyjnymi populacje owadów. Wśród nich ważną rolę odgrywają grzyby entomopatogeniczne. Zakażenie owadów przez pasożytnicze grzyby następuje poprzez penetrację powłok żywiciela. Śmierć gospodarza jest wynikiem zniszczenia tkanek, wyczerpania składników odżywczych oraz produkcji toksyn. Najnowsze badania pokazują, że grzyby owadobójcze to nie tylko patogeny owadów, ale odgrywają również dodatkowe role w ekosystemach jako endofity, gatunki antagonistyczne oraz wspomagające wzrost roślin i kolonizację ryzosfery. Te nowo poznane mechanizmy oddziaływania stwarzają dodatkowe możliwości ich wykorzystania m.in. w integrowanej ochronie roślin. W tym artykule dokonano przeglądu literatury polskiej i światowej dotyczącej grzybów entomopatogenicznych. Przedstawiono również możliwe mechanizmy ochrony roślin wynikające z uzdolnień endofitycznych grzybów entomopatogenicznych i omówiono możliwości ich zastosowania w ochronie przed szkodnikami i patogenami.

Wstęp. 2. Rys historyczny i taksonomiczny. 3. Aspekty ekologiczne. 4. Zastosowanie grzybów entomopatogenicznych. 5. Perspektywy integrowanej ochrony roślin. 6. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • entomopatogeniczne grzyby
  • endofity
  • integrowana ochrona roślin
  • mykoinsektycydy

Key words

  • entomopathogenic fungi
  • endophytes
  • integrated pest mangement
  • mycoinsecticides

Słowa kluczowe

  • entomopatogeniczne grzyby
  • endofity
  • integrowana ochrona roślin
  • mykoinsektycydy
access type Otwarty dostęp

Molecular Methods For Diagnostics Of Dermatomycoses – Review Of Available Techniques And Evaluation Of Their Advantages And Disadvantages In Implementation For In Routine Use

Data publikacji: 31 Dec 2019
Zakres stron: 483 - 494

Abstrakt

Streszczenie

Infekcje grzybicze skóry, włosów i paznokci stanowią najliczniejszą i najbardziej rozpowszechnioną grupę wszystkich grzybic. Czynnikami etiologicznymi większości grzybiczych infekcji powierzchownych są dermatofity, które, pomimo że są najstarszymi mikroorganizmami uznanymi za czynniki chorobotwórcze, długo nie doczekały się stabilnego systemu taksonomicznego. Z diagnostycznego punktu widzenia, identyfikacja gatunkowa dermatofitów wciąż stanowi poważny problem w postępowaniu identyfikacyjnym, z czego wynikają częste błędy terapeutyczne. Wzrastająca liczba zakażeń, w tym również odzwierzęcych, brak stabilności taksonomicznej i niejednoznaczny obraz kliniczny wszystkich przypadków dermatomykoz powodują konieczność poszukiwania nowych metod szybkiej, taniej i powtarzalnej identyfikacji gatunkowej tych grzybów. Ostatnia dekada stanowi rewolucyjny czas opracowywania molekularnych metod diagnostyki i identyfikacji gatunkowej czynników etiologicznych powodujących te dermatomykozy. Wyniki wielu badań wskazują, że bezpośrednia identyfikacja grzybów z próbek dermatologicznych w oparciu o metody molekularne jest o wiele bardziej wiarygodna i znacznie szybsza w porównaniu z prowadzoną metodami konwencjonalnymi. Niejednokrotnie, identyfikowano też czynnik etiologiczny obserwowanych zmian, podczas gdy wynik hodowli był negatywny. Poszczególne metody molekularne stosowane w identyfikacji gatunkowej grzybów bezpośrednio z materiału klinicznego różnią się sposobami ekstrakcji DNA genomowego, zastosowanymi technikami PCR, wykorzystywanym markerem molekularnym oraz systemem interpretacji wyników. W niniejszej pracy dokonano przeglądu literatury traktującej o różnych metodach diagnozowania grzybic powierzchniowych opartych o techniki biologii molekularnej, o ich zaletach i ograniczeniach, a także o czynnikach krytycznych dla ich implementacji do rutynowego stosowania. Stanowisko mikrobiologów wydaje się być jednoznaczne, czas, kiedy diagnostyka molekularna zastąpi konwencjonalne techniki oparte na hodowli dermatofitów i ocenie ich morfologii, nieubłaganie nadchodzi. Molekularne metody identyfikacji czynników etiologicznych dermatomykoz bezpośrednio z próbek dermatologicznych są zdecydowanie bardziej atrakcyjne i mają wiele zalet.

1. Wprowadzenie. 2. Znaczenie identyfikacji gatunkowej dermatofitów w próbkach dermatologicznych. 3. Molekularna identyfikacja gatunkowa czystych kultur dermatofitów. 4. Metody bezpośredniej identyfikacji grzybów z prób klinicznych. 4.1. Izolacja DNA. 4.2. Techniki bezpośredniej identyfikacji oparte na klasycznym PCR. 4.3. Techniki bezpośredniej identyfikacji oparte na PCR w czasie rzeczywistym. 5. Wybór optymalnej metody do stosowania rutynowego. 6. Zalety i wady molekularnych metod identyfikacyjnych stosowanych w mykologii. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • grzybice powierzchniowe
  • identyfikacja
  • metody molekularne

Key words

  • dermatophytes
  • superficial mycoses
  • species identification
  • molecular methods

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • grzybice powierzchniowe
  • identyfikacja
  • metody molekularne

Zaplanuj zdalną konferencję ze Sciendo