Zeszyty czasopisma

AHEAD OF PRINT

Tom 61 (2022): Zeszyt 3 (September 2022)

Tom 61 (2022): Zeszyt 2 (June 2022)

Tom 61 (2022): Zeszyt 1 (March 2022)

Tom 60 (2021): Zeszyt 3 (January 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 2 (January 2021)

Tom 60 (2021): Zeszyt 1 (January 2021)

Tom 59 (2020): Zeszyt 4 (December 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 3 (January 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 2 (January 2020)

Tom 59 (2020): Zeszyt 1 (January 2020)

Tom 58 (2019): Zeszyt 4 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 3 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 2 (January 2019)

Tom 58 (2019): Zeszyt 1 (January 2019)

Tom 57 (2018): Zeszyt 4 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 3 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 2 (January 2018)

Tom 57 (2018): Zeszyt 1 (January 2018)

Tom 56 (2017): Zeszyt 4 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 3 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 2 (January 2017)

Tom 56 (2017): Zeszyt 1 (January 2017)

Informacje o czasopiśmie
Format
Czasopismo
eISSN
2545-3149
Pierwsze wydanie
01 Mar 1961
Częstotliwość wydawania
4 razy w roku
Języki
Angielski, Polski

Wyszukiwanie

Tom 59 (2020): Zeszyt 2 (January 2020)

Informacje o czasopiśmie
Format
Czasopismo
eISSN
2545-3149
Pierwsze wydanie
01 Mar 1961
Częstotliwość wydawania
4 razy w roku
Języki
Angielski, Polski

Wyszukiwanie

5 Artykułów
Otwarty dostęp

Microorganisms As Indoor And Outdoor Air Biological Pollution

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 115 - 127

Abstrakt

Streszczenie

Zanieczyszczenia powietrza stanowią jedno z głównych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Zanieczyszczenia biologiczne powietrza to w głównej mierze pyłki roślin, grzyby, bakterie oraz wirusy występujące w powietrzu jako tzw. bioaerozole biologiczne. Do głównych źródeł zanieczyszczeń mikrobiologicznych powietrza należą źródła naturalne, takie jak gleba, woda czy rozkład materii organicznej, a do źródeł antropogenicznych składowiska odpadów, oczyszczalnie ścieków, kompostownie, a także ruch uliczny. Pojawiające się w powietrzu populacje mikroorganizmów mogą mieć charakter zarówno sezonowy, jak również całoroczny, jednakże najczęściej, wyraźne nasilenie narażenia ich występowania następuje w okresie letnim i jesiennym. Badania wskazują, że wilgotność, obecność tlenku węgla i stężenie ozonu są głównymi czynnikami, wpływającymi na różnorodność bakterii i odsetek występujących tam bakterii chorobotwórczych w powietrzu zewnętrznym. Mikroorganizmy w powietrzu wewnątrz budynków mieszkalnych znajdują się przede wszystkim w kurzu. Jak wykazano, około 60% mikrobioty kurzu stanowią zarodniki grzybów pleśniowych. Do istotnych emiterów drobnoustrojów do powietrza atmosferycznego należą oczyszczalnie ścieków komunalnych. Obecność uwolnionych bakterii i patogenów opornych na antybiotyki w oczyszczalni ścieków sprawia, że bioaerozole oczyszczalni stanowią potencjalne ryzyko zdrowotne. Koniecznością staje się prowadzenie kontroli oraz stałe monitorowanie jakości powietrza, zarówno w pomieszczeniach zamkniętych, jak i przestrzeniach otwartych, pod względem występujących w nim mikroorganizmów, szczególnie w odniesieniu do ich wpływu na zdrowie człowieka. Ponadto istnieje potrzeba dalszych badań, dla wyjaśnienia roli mikroorganizmów przenoszonych przez powietrze i ich wpływu na zdrowie człowieka.

1. Wprowadzenie. 2. Źródła, transport i czynniki wpływające na obecność mikroorganizmów w powietrzu zewnętrznym. 3. Mikroorganizmy w powietrzu budynków mieszkalnych. 4. Mikroorganizmy w wewnętrznym powietrzu biur i innych obiektów przestrzeni publicznej. 5. Mikroorganizmy w powietrzu zakładów przemysłowych. 6. Bioaerozole w obrębie oczyszczalni ścieków. 7. Mikroorganizmy w powietrzu jako istotny czynnik wpływający na zdrowie człowieka. 8. Wnioski

Słowa kluczowe

  • bakterie
  • człowiek
  • mikroorganizmy
  • powietrze
  • zdrowie

Key words

  • air
  • bacteria
  • health
  • human
  • microorganisms

Słowa kluczowe

  • bakterie
  • człowiek
  • mikroorganizmy
  • powietrze
  • zdrowie
Otwarty dostęp

Risk Of Transmission Of Tick-Borne Diseases By Blood Transfusion

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 129 - 137

Abstrakt

Streszczenie

Obawa przed zakażeniami przenoszonymi przez transfuzję krwi była problemem od początku ery krwiolecznictwa. Jedną z faz wszystkich chorób zakaźnych, w tym przenoszonych przez kleszcze, jest okres wylęgania, podczas której nie ma objawów klinicznych wynikających z obecności drobnoustrojów we krwi. Z tego powodu, krew pobrana od zakażonego dawcy może stanowić w tym momencie potencjalne źródło zakażenia dla biorcy. Z danych literaturowych wynika, że brak jest udokumentowanych doniesień o możliwości przeniesienia zakażenia krętkami B. burgdorferi (czynnika etiologicznego boreliozy z Lyme) na człowieka zdrowego poprzez transfuzję krwi. Opisywano jednak przypadki po przetoczeniach takich zakażeń jak babeszjoza, anaplazmoza, riketsjozy z grupy gorączek plamistych, bartonelozy. Zakażenia przenoszone przez kleszcze nie znajdują się w kryteriach dyskwalifikacji stałej (oprócz tularemii) lub czasowej dla kandydatów na dawców krwi oraz w przeciwwskazaniach do pobrania krwi. Nie stosuje się także testów do rutynowego wykrywania patogenów odkleszczowych w krwiolecznictwie. Dlatego znajomość dynamiki faz tych chorób, okresy zakaźności i ich występowania we krwi w połączeniu z wywiadem lekarskim, badaniem przedmiotowym i wynikami pomocniczych badań diagnostycznych, mają podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa biorców krwi.

1. Wprowadzenie. 2. Zakażenia wywoływane przez krętki. 2.1. Borelioza z Lyme. 2.2. Zakażenia wywoływane przez Borrelia myiamotoi. 3. Gorączki plamiste. 4. Ludzka granulocytarna anaplazmoza 5. Zakażenia Bartonella sp. 6. Babeszjoza. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • Choroby przenoszone przez kleszcze
  • transfuzja krwi

Key words

  • Tick-borne diseases
  • blood transfusion

Słowa kluczowe

  • Choroby przenoszone przez kleszcze
  • transfuzja krwi
Otwarty dostęp

Cronobacter Spp. – The Serious Risk In A Baby Food

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 139 - 151

Abstrakt

Streszczenie

Cronobacter spp. uznawane są za oportunistyczne patogeny we wszystkich grupach wiekowych, szczególnie u wcześniaków, niemowląt z niską masą urodzeniową, osób w wieku podeszłym i osób z obniżoną odpornością. Obecnie rodzaj Cronobacter obejmuje siedem gatunków: C. sakazakii, C. malonaticus, C. turicensis, C. muytjesii, C. universalis, C. dublinensis i C. condimenti. Trzy pierwsze gatunki Cronobacter zostały skojarzone z infekcjami klinicznymi noworodków i wcześniaków. Zakażenia bakteriami Cronobacter mogą powodować zapalenie komórek nerwowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, tworzyć ropnie i torbiele mózgu prowadzące do wodogłowia oraz martwicze zapalenie jelit. Chociaż zakażenia wywołane przez Cronobacter spp. są rzadkie to współczynnik śmiertelności jest bardzo wysoki, jak również koszty związane z długoterminowym leczeniem powikłań po infekcji. Cronobacter spp. dzięki produkcji otoczek i biofilmu, termotoleracyjności jest odporny na wysuszenie i wykazuje przeżywalność w mieszankach mlekozastępczych i innych produktach o niskiej aktywności wody. Cronobacter spp. izolowano z warzyw, zbóż, płatków, ziemniaków, przypraw, mięsa, ryb, sera, tofu, ryżu, makaronu, czekolady, herbaty oraz z powierzchni abiotycznych w środowisku szpitalnym, z przedmiotów i sprzętu medycznego Na podstawie Rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005, z późniejszymi zmianami, Cronobacter spp. powinien być nieobecny w trzydziestu 10 g próbkach preparatów w proszku do początkowego żywienia niemowląt i żywności dietetycznej w proszku specjalnego przeznaczenia medycznego, przeznaczonego dla niemowląt w wieku do 6 miesięcy. W pracy podjęto temat oceny występowania zagrożenia powodowanego przez bakterie Cronobacter w żywności w świetle obowiązujących wymagań.

1. Wprowadzenie. 2. Objawy i chorobotwórczość Cronobacter spp. 3. Wymagania przepisów prawa. 4. Mechanizmy wirulencji Cronobacter spp. 5. Taksonomia Cronobacter spp. 6. Występowanie Cronobacter spp. w żywności. 7. Oporność Cronobacter spp. na warunki stresowe. 8. Tworzenie biofilmu przez bakterie z rodzaju Cronobacter. 9. Wykrywanie i oznaczanie liczby Cronobacter spp. 10. Antybiotykooporność Cronobacter spp. 11. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • biofilm
  • chorobotwórczość
  • spp.
  • wirulencja
  • wykrywanie

Key words

  • biofilm
  • pathogenicity
  • spp.
  • virulence
  • detection

Słowa kluczowe

  • biofilm
  • chorobotwórczość
  • spp.
  • wirulencja
  • wykrywanie
Otwarty dostęp

Mechanisms Of Dermatophyte Resistance To Antifungal Substances

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 153 - 165

Abstrakt

Streszczenie

Dermatofity to grzyby chorobotwórcze, które mają wysokie powinowactwo do keratyny obecnej w paznokciach, skórze i włosach, powodujące zakażenia powierzchniowe znane jako grzybice skórne lub dermatomykozy. Rokowania w przebiegu dermatomykoz mogą być różne, a obraz kliniczny choroby w dużym stopniu zależny jest od statusu immunologicznego gospodarza i może mieć postać od ograniczonych zakażeń skórnych lub podskórnych do infekcji inwazyjnych, rozsianych i zagrażających życiu. W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku pojawiły się pierwsze obawy związane z narastającą prewalencją infekcji grzybiczych u ludzi, której powodów upatrywano w różnych czynnikach środowiskowych i rozwoju cywilizacyjnym. W konsekwencji zostały podjęte pierwsze próby terapeutyczne ukierunkowane na leczenie tych infekcji. Obecnie lekarze mają do dyspozycji przynajmniej kilka różnych grup leków przeciwgrzybiczych. Niemniej jednak nakładające się mechanizmy działania tych substancji i przerywanie terapii przez pacjentów mogą być przyczyną pojawiania się szczepów wykazujących oporność, także wielolekową. Celem niniejszej pracy jest dokonanie przeglądu literatury traktującej o mechanizmach powstawania oporności wobec substancji przeciwgrzybiczych przez dermatofity. W drodze ewolucji grzyby te wytworzyły złożone układy odpowiedzi immunologicznej obejmujące elementy systemu sygnalizacji środowisko-komórka, reakcje na stresory jak i tolerancje na szkodliwe substancje chemiczne. Ekspozycja dermatofitów na lek przeciwgrzybiczy, uszkodzenie ich ściany komórkowej, zaburzenia osmolarności środowiska i pojawienie się w nim reaktywnych form tlenu stanowią bodźce, które mogą być aktywatorami szlaków sygnałowych, mających na celu przeciwdziałanie skutkom nagłego stresu komórkowego. Większość z mechanizmów molekularnych leżących u podstaw odpowiedzi na te stresory stanowi również mechanizm tolerancji i oporności na substancje przeciwgrzybicze. Poznanie tych mechanizmów może w przyszłości doprowadzić do opracowania nowych chemioterapeutyków, które stanowić będą kluczową strategię w leczeniu opornych na obecnie dostępne leki przeciwgrzybicze szczepów dermatofitów.

1. Wprowadzenie. 2. Obecnie stosowane leki przeciwgrzybicze. 3. Ekspozycja patogenu na lek, reakcja na stres i adaptacja. 4. Mechanizmy wyrzutu leku z komórki. 5. Mechanizmy detoksyfikacji leków. 6. Transkrypcyjna modulacja genów szlaków sygnałowych. 7. Rola białek szoku cieplnego w lekooporności. 8. Mutacje w genach docelowych enzymów wpływające na lekooporność. 9. Elementy strukturalne komórki wpływające na lekooporność. 10. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • substancje przeciwgrzybicze
  • lekooporność

Key words

  • dermatophytes
  • antifungal substances
  • drug resistance

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • substancje przeciwgrzybicze
  • lekooporność
Otwarty dostęp

Influence Of Yeast And Lactic Acid Bacteria On The Content Of Volatile Compounds And Other Oenological Parameters Of Wines

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 167 - 178

Abstrakt

Streszczenie

W pracy omówiono wpływ drożdży Saccharomyces cerevisiae na zawartość związków lotnych, etanolu, glicerolu i kwasowość lotną win oraz znaczenie inokulacji drożdżami nie-Saccharomyces i S. cerevisiae dla poprawy złożoności aromatycznej i charakterystycznych cech win. Ponadto przedstawiono oddziaływanie sekwencyjnej inokulacji S. cerevisiae i bakterii mlekowych z gatunku Oenococcus oeni na zawartość związków lotnych, diacetylu, acetoiny, kwasowość lotną, degradację kwasu jabłkowego, zawartość bursztynianu dietylu, mleczanu etylu, amin biogennych oraz podkreślono zaletę jednoczesnej inokulacji, jaką jest skrócenie czasu fermentacji. Zwrócono uwagę na rolę rodzimych szczepów drożdży i bakterii mlekowych w zwiększeniu regionalnego charakteru win. Omówiono także znaczenie enzymów wytwarzanych przez drożdże i bakterie oraz wzrost zainteresowania zdolnością przeprowadzania fermentacji jabłkowo-mlekowej przez gatunki bakterii nie-O. oeni, takie jak Lactobacillus i Pediococcus.

1. Wprowadzenie. 2. Fermentacja alkoholowa i jabłkowo-mlekowa. 3. Wpływ drożdży i bakterii mlekowych na parametry enologiczne win. 3.1. S. cerevisiae. 3.2. Nie-Saccharomyces. 3.3. Bakterie mlekowe. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • wino
  • drożdże
  • bakterie mlekowe

Słowa kluczowe

  • wino
  • drożdże
  • bakterie mlekowe
5 Artykułów
Otwarty dostęp

Microorganisms As Indoor And Outdoor Air Biological Pollution

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 115 - 127

Abstrakt

Streszczenie

Zanieczyszczenia powietrza stanowią jedno z głównych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Zanieczyszczenia biologiczne powietrza to w głównej mierze pyłki roślin, grzyby, bakterie oraz wirusy występujące w powietrzu jako tzw. bioaerozole biologiczne. Do głównych źródeł zanieczyszczeń mikrobiologicznych powietrza należą źródła naturalne, takie jak gleba, woda czy rozkład materii organicznej, a do źródeł antropogenicznych składowiska odpadów, oczyszczalnie ścieków, kompostownie, a także ruch uliczny. Pojawiające się w powietrzu populacje mikroorganizmów mogą mieć charakter zarówno sezonowy, jak również całoroczny, jednakże najczęściej, wyraźne nasilenie narażenia ich występowania następuje w okresie letnim i jesiennym. Badania wskazują, że wilgotność, obecność tlenku węgla i stężenie ozonu są głównymi czynnikami, wpływającymi na różnorodność bakterii i odsetek występujących tam bakterii chorobotwórczych w powietrzu zewnętrznym. Mikroorganizmy w powietrzu wewnątrz budynków mieszkalnych znajdują się przede wszystkim w kurzu. Jak wykazano, około 60% mikrobioty kurzu stanowią zarodniki grzybów pleśniowych. Do istotnych emiterów drobnoustrojów do powietrza atmosferycznego należą oczyszczalnie ścieków komunalnych. Obecność uwolnionych bakterii i patogenów opornych na antybiotyki w oczyszczalni ścieków sprawia, że bioaerozole oczyszczalni stanowią potencjalne ryzyko zdrowotne. Koniecznością staje się prowadzenie kontroli oraz stałe monitorowanie jakości powietrza, zarówno w pomieszczeniach zamkniętych, jak i przestrzeniach otwartych, pod względem występujących w nim mikroorganizmów, szczególnie w odniesieniu do ich wpływu na zdrowie człowieka. Ponadto istnieje potrzeba dalszych badań, dla wyjaśnienia roli mikroorganizmów przenoszonych przez powietrze i ich wpływu na zdrowie człowieka.

1. Wprowadzenie. 2. Źródła, transport i czynniki wpływające na obecność mikroorganizmów w powietrzu zewnętrznym. 3. Mikroorganizmy w powietrzu budynków mieszkalnych. 4. Mikroorganizmy w wewnętrznym powietrzu biur i innych obiektów przestrzeni publicznej. 5. Mikroorganizmy w powietrzu zakładów przemysłowych. 6. Bioaerozole w obrębie oczyszczalni ścieków. 7. Mikroorganizmy w powietrzu jako istotny czynnik wpływający na zdrowie człowieka. 8. Wnioski

Słowa kluczowe

  • bakterie
  • człowiek
  • mikroorganizmy
  • powietrze
  • zdrowie

Key words

  • air
  • bacteria
  • health
  • human
  • microorganisms

Słowa kluczowe

  • bakterie
  • człowiek
  • mikroorganizmy
  • powietrze
  • zdrowie
Otwarty dostęp

Risk Of Transmission Of Tick-Borne Diseases By Blood Transfusion

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 129 - 137

Abstrakt

Streszczenie

Obawa przed zakażeniami przenoszonymi przez transfuzję krwi była problemem od początku ery krwiolecznictwa. Jedną z faz wszystkich chorób zakaźnych, w tym przenoszonych przez kleszcze, jest okres wylęgania, podczas której nie ma objawów klinicznych wynikających z obecności drobnoustrojów we krwi. Z tego powodu, krew pobrana od zakażonego dawcy może stanowić w tym momencie potencjalne źródło zakażenia dla biorcy. Z danych literaturowych wynika, że brak jest udokumentowanych doniesień o możliwości przeniesienia zakażenia krętkami B. burgdorferi (czynnika etiologicznego boreliozy z Lyme) na człowieka zdrowego poprzez transfuzję krwi. Opisywano jednak przypadki po przetoczeniach takich zakażeń jak babeszjoza, anaplazmoza, riketsjozy z grupy gorączek plamistych, bartonelozy. Zakażenia przenoszone przez kleszcze nie znajdują się w kryteriach dyskwalifikacji stałej (oprócz tularemii) lub czasowej dla kandydatów na dawców krwi oraz w przeciwwskazaniach do pobrania krwi. Nie stosuje się także testów do rutynowego wykrywania patogenów odkleszczowych w krwiolecznictwie. Dlatego znajomość dynamiki faz tych chorób, okresy zakaźności i ich występowania we krwi w połączeniu z wywiadem lekarskim, badaniem przedmiotowym i wynikami pomocniczych badań diagnostycznych, mają podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa biorców krwi.

1. Wprowadzenie. 2. Zakażenia wywoływane przez krętki. 2.1. Borelioza z Lyme. 2.2. Zakażenia wywoływane przez Borrelia myiamotoi. 3. Gorączki plamiste. 4. Ludzka granulocytarna anaplazmoza 5. Zakażenia Bartonella sp. 6. Babeszjoza. 7. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • Choroby przenoszone przez kleszcze
  • transfuzja krwi

Key words

  • Tick-borne diseases
  • blood transfusion

Słowa kluczowe

  • Choroby przenoszone przez kleszcze
  • transfuzja krwi
Otwarty dostęp

Cronobacter Spp. – The Serious Risk In A Baby Food

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 139 - 151

Abstrakt

Streszczenie

Cronobacter spp. uznawane są za oportunistyczne patogeny we wszystkich grupach wiekowych, szczególnie u wcześniaków, niemowląt z niską masą urodzeniową, osób w wieku podeszłym i osób z obniżoną odpornością. Obecnie rodzaj Cronobacter obejmuje siedem gatunków: C. sakazakii, C. malonaticus, C. turicensis, C. muytjesii, C. universalis, C. dublinensis i C. condimenti. Trzy pierwsze gatunki Cronobacter zostały skojarzone z infekcjami klinicznymi noworodków i wcześniaków. Zakażenia bakteriami Cronobacter mogą powodować zapalenie komórek nerwowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, tworzyć ropnie i torbiele mózgu prowadzące do wodogłowia oraz martwicze zapalenie jelit. Chociaż zakażenia wywołane przez Cronobacter spp. są rzadkie to współczynnik śmiertelności jest bardzo wysoki, jak również koszty związane z długoterminowym leczeniem powikłań po infekcji. Cronobacter spp. dzięki produkcji otoczek i biofilmu, termotoleracyjności jest odporny na wysuszenie i wykazuje przeżywalność w mieszankach mlekozastępczych i innych produktach o niskiej aktywności wody. Cronobacter spp. izolowano z warzyw, zbóż, płatków, ziemniaków, przypraw, mięsa, ryb, sera, tofu, ryżu, makaronu, czekolady, herbaty oraz z powierzchni abiotycznych w środowisku szpitalnym, z przedmiotów i sprzętu medycznego Na podstawie Rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005, z późniejszymi zmianami, Cronobacter spp. powinien być nieobecny w trzydziestu 10 g próbkach preparatów w proszku do początkowego żywienia niemowląt i żywności dietetycznej w proszku specjalnego przeznaczenia medycznego, przeznaczonego dla niemowląt w wieku do 6 miesięcy. W pracy podjęto temat oceny występowania zagrożenia powodowanego przez bakterie Cronobacter w żywności w świetle obowiązujących wymagań.

1. Wprowadzenie. 2. Objawy i chorobotwórczość Cronobacter spp. 3. Wymagania przepisów prawa. 4. Mechanizmy wirulencji Cronobacter spp. 5. Taksonomia Cronobacter spp. 6. Występowanie Cronobacter spp. w żywności. 7. Oporność Cronobacter spp. na warunki stresowe. 8. Tworzenie biofilmu przez bakterie z rodzaju Cronobacter. 9. Wykrywanie i oznaczanie liczby Cronobacter spp. 10. Antybiotykooporność Cronobacter spp. 11. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • biofilm
  • chorobotwórczość
  • spp.
  • wirulencja
  • wykrywanie

Key words

  • biofilm
  • pathogenicity
  • spp.
  • virulence
  • detection

Słowa kluczowe

  • biofilm
  • chorobotwórczość
  • spp.
  • wirulencja
  • wykrywanie
Otwarty dostęp

Mechanisms Of Dermatophyte Resistance To Antifungal Substances

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 153 - 165

Abstrakt

Streszczenie

Dermatofity to grzyby chorobotwórcze, które mają wysokie powinowactwo do keratyny obecnej w paznokciach, skórze i włosach, powodujące zakażenia powierzchniowe znane jako grzybice skórne lub dermatomykozy. Rokowania w przebiegu dermatomykoz mogą być różne, a obraz kliniczny choroby w dużym stopniu zależny jest od statusu immunologicznego gospodarza i może mieć postać od ograniczonych zakażeń skórnych lub podskórnych do infekcji inwazyjnych, rozsianych i zagrażających życiu. W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku pojawiły się pierwsze obawy związane z narastającą prewalencją infekcji grzybiczych u ludzi, której powodów upatrywano w różnych czynnikach środowiskowych i rozwoju cywilizacyjnym. W konsekwencji zostały podjęte pierwsze próby terapeutyczne ukierunkowane na leczenie tych infekcji. Obecnie lekarze mają do dyspozycji przynajmniej kilka różnych grup leków przeciwgrzybiczych. Niemniej jednak nakładające się mechanizmy działania tych substancji i przerywanie terapii przez pacjentów mogą być przyczyną pojawiania się szczepów wykazujących oporność, także wielolekową. Celem niniejszej pracy jest dokonanie przeglądu literatury traktującej o mechanizmach powstawania oporności wobec substancji przeciwgrzybiczych przez dermatofity. W drodze ewolucji grzyby te wytworzyły złożone układy odpowiedzi immunologicznej obejmujące elementy systemu sygnalizacji środowisko-komórka, reakcje na stresory jak i tolerancje na szkodliwe substancje chemiczne. Ekspozycja dermatofitów na lek przeciwgrzybiczy, uszkodzenie ich ściany komórkowej, zaburzenia osmolarności środowiska i pojawienie się w nim reaktywnych form tlenu stanowią bodźce, które mogą być aktywatorami szlaków sygnałowych, mających na celu przeciwdziałanie skutkom nagłego stresu komórkowego. Większość z mechanizmów molekularnych leżących u podstaw odpowiedzi na te stresory stanowi również mechanizm tolerancji i oporności na substancje przeciwgrzybicze. Poznanie tych mechanizmów może w przyszłości doprowadzić do opracowania nowych chemioterapeutyków, które stanowić będą kluczową strategię w leczeniu opornych na obecnie dostępne leki przeciwgrzybicze szczepów dermatofitów.

1. Wprowadzenie. 2. Obecnie stosowane leki przeciwgrzybicze. 3. Ekspozycja patogenu na lek, reakcja na stres i adaptacja. 4. Mechanizmy wyrzutu leku z komórki. 5. Mechanizmy detoksyfikacji leków. 6. Transkrypcyjna modulacja genów szlaków sygnałowych. 7. Rola białek szoku cieplnego w lekooporności. 8. Mutacje w genach docelowych enzymów wpływające na lekooporność. 9. Elementy strukturalne komórki wpływające na lekooporność. 10. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • substancje przeciwgrzybicze
  • lekooporność

Key words

  • dermatophytes
  • antifungal substances
  • drug resistance

Słowa kluczowe

  • dermatofity
  • substancje przeciwgrzybicze
  • lekooporność
Otwarty dostęp

Influence Of Yeast And Lactic Acid Bacteria On The Content Of Volatile Compounds And Other Oenological Parameters Of Wines

Data publikacji: 24 Feb 2022
Zakres stron: 167 - 178

Abstrakt

Streszczenie

W pracy omówiono wpływ drożdży Saccharomyces cerevisiae na zawartość związków lotnych, etanolu, glicerolu i kwasowość lotną win oraz znaczenie inokulacji drożdżami nie-Saccharomyces i S. cerevisiae dla poprawy złożoności aromatycznej i charakterystycznych cech win. Ponadto przedstawiono oddziaływanie sekwencyjnej inokulacji S. cerevisiae i bakterii mlekowych z gatunku Oenococcus oeni na zawartość związków lotnych, diacetylu, acetoiny, kwasowość lotną, degradację kwasu jabłkowego, zawartość bursztynianu dietylu, mleczanu etylu, amin biogennych oraz podkreślono zaletę jednoczesnej inokulacji, jaką jest skrócenie czasu fermentacji. Zwrócono uwagę na rolę rodzimych szczepów drożdży i bakterii mlekowych w zwiększeniu regionalnego charakteru win. Omówiono także znaczenie enzymów wytwarzanych przez drożdże i bakterie oraz wzrost zainteresowania zdolnością przeprowadzania fermentacji jabłkowo-mlekowej przez gatunki bakterii nie-O. oeni, takie jak Lactobacillus i Pediococcus.

1. Wprowadzenie. 2. Fermentacja alkoholowa i jabłkowo-mlekowa. 3. Wpływ drożdży i bakterii mlekowych na parametry enologiczne win. 3.1. S. cerevisiae. 3.2. Nie-Saccharomyces. 3.3. Bakterie mlekowe. 4. Podsumowanie

Słowa kluczowe

  • wino
  • drożdże
  • bakterie mlekowe

Słowa kluczowe

  • wino
  • drożdże
  • bakterie mlekowe

Zaplanuj zdalną konferencję ze Sciendo